Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Houtsnede
Materiaal: Papier op karton
Afmetingen: 24,5 x 17,5 cm
Wordt geleverd zonder houten lijst maar met grijze passe-partout (ca. 30 x 21 cm)

Redactie: Edition Panderma, Basel
Jaar: 1925 (gedrukt in 1966)
Uitgave: Dit is een niet-genummerde uitgave van 230 edities (65 hors commerce waren niet genummerd)
Handtekening: Onderschreven en gedateerd

Provenance:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Privé Collectie, Basel

Conditie / Restauratie:
goede conditie / oorspronkelijke conditie

Nadere informatie:

Een zeldzame beperkte editie van de draagbare collectie post-oorlogs en hedendaagse kunst La Lune en Rodage III. Dit is een niet-genummerde uitgave van 230 edities (65 hors commerce waren niet genummerd) en maakt deel uit van de derde serie van de La Lune en Rodage-boeken. La Lune en Rodage werd in drie delen gepubliceerd in 1960, 1965 en 1977 en bevatte ongeveer 180 kunstwerken die een overzicht geven van de artistieke avant-garde-scene tussen de jaren 1950 en 1970. De kunstwerken werden verzameld door Carl Laszlo en includeerden de grootste kunstenaars van die tijd die met belangrijke stukken bijdroegen, vaak een keerpunt in hun productie en carrière markerend: bijvoorbeeld Enrico Castellani’s werk is zijn eerste gedocumenteerde grafische werk en Piero Manzoni's multiple Achrome is de enige die door de kunstenaar is geproduceerd.

Geboorte Christian Schad (21 augustus 1894 – 25 februari 1982) was een Duitse schilder die verwant was aan Dada en de Nieuwe Bogenschers” (New Objectivity) beweging. Gezamenlijk beschouwd vormen Schad’s portretten een buitengewoon klankbeeld van het leven in Wenen en Berlijn in de jaren na de Eerste Wereldoorlog.
Schad werd geboren in Miesbach, Opper-Beieren, in een welvarend juristengezin dat hem bijna zijn hele leven financieel ondersteunde. Hij studeerde in 1913 aan de kunstacademie in München. Een pacifist, hij vluchtte in 1915 naar Zwitserland om dienst te ontlopen tijdens de Eerste Wereldoorlog, eerst in Zürich en vervolgens in Genève te verblijven. Beide steden waren centra van de Dada-beweging, en Schad werd Dadaïstisch. In Zürich ontmoette hij Dadaïsten als Hans Arp en Hugo Ball, en ook Walter Serner, met wie hij Sirius lanceerde, een literaire tijdschrift. Hij was getuige van de oprichting van het beroemde Cabaret Voltaire. Vanaf 1918, terwijl hij in Genève woonde, ontwikkelde Schad zijn eigen versie van de Photogram (die later door Tristan Tzara “Schadographs” werd genoemd) waarbij een contour-beeld werd ontwikkeld op chloor-detectie-achtige drukpapier. Van 1920 tot 1925 bracht hij enkele jaren door in Rome en Napels. Nadat hij met Marcella Arcangeli, de dochter van een Romeinse professor, was getrouwd, vestigde hij zich in Napels waar hij teken- en schilderlessen volgde aan de kunstacademie. In 1927 emigreerde het gezin naar Wenen. Zijn schilderijen uit deze periode worden sterk geassocieerd met de Nieuwe Objectiviteit. Eind jaren twintig keerde hij terug naar Berlijn en vestigde zich daar. Schad’s kunst werd niet veroordeeld door de Nazi’s zoals het werk van Otto Dix, George Grosz, Max Beckmann en veel andere kunstenaars van de Nieuwe Objectiviteit dat wél werd; dit kan komen door zijn gebrek aan commercieel succes of doordat zijn werk oppervlakkig gezien neo-classicistisch leek. Rond 1930 raakte hij geïnteresseerd in oosterse filosofie, en zijn artistieke productie nam drastisch af. Na de beurskrach van de New York Stock Exchange in 1929 kon Schad niet langer op de financiële steun van zijn vader rekenen, en hij stopte in de vroege jaren dertig grotendeels met schilderen. In 1937, onbekend voor hem, toonde het Museum of Modern Art drie Schadographs, geschonken door Tristan Tzara, in een tentoonstelling over Dada en Surrealisme. Hetzelfde jaar opgenomen de nazi’s Schad in Großdeutsche Kunst, hun tegenhanger van de Entartete Kunst-tentoonstelling.
Schad leefde in duisternis in Duitsland gedurende de oorlog en erna. Na de verwoesting van zijn studio in 1943 verhuisde Schad naar Aschaffenburg. De stad gaf hem de opdracht om Madonna met Kind (Stuppach, parochiekerk) van Matthias Grünewald te kopiëren, een project waar hij aan werkte tot 1947. Toen zijn Berlijnse studio werd verwoest door bombardementen, redde zijn toekomstige vrouw Bettina de kunstwerken in een spectaculaire actie en bracht ze naar hem terug in Aschaffenburg. Schad bleef in de jaren 1950 schilderen in de magisch-realistische stijl en keerde in de jaren 1960 terug naar experimenten met fotogrammen. Schad’s reputatie begon pas in de jaren zestig te herstellen, toen een paar tentoonstellingen in Europa samen vielen met de opkomst van Photorealisme.
(Tekst uit Wikipedia)