Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Lithografie van Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003, Madrid) getiteld “Sigilla”

Deze werk maakt deel uit van de serie "Emblema", gemaakt door Palazuelo in 1980.

Op de plaat door de kunstenaar gesigneerd.

Uitgegeven door Maeght. Gedrukt door Arte Parijs * Uitgave Uitverkocht *

Gemaakt op hoogwaardig Arches-papier, met het kenmerkende watermerk.

Inclusief Certificaat van Authenticiteit (COA).

*** LAATSTE EXEMPLAREN ***

Afmetingen: 80 x 58 cm
Jaar: 1980
Editie: 3000 exemplaren
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld en altijd bewaard in een professionele kunstmap, waardoor het in perfecte staat verkeert).
Herkomst: Particuliere collectie.

De slag/het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verzonden in een versterkt kartonnen pakket. De verzending zal worden verzonden met een traceernummer.

De verzending bevat bovendien transportverzekering ter waarde van de uiteindelijke waarde van het werk, met volledige teruggave bij verlies of beschadiging, zonder kosten voor koper.

(*) Pablo Palazuelo studeerde architectuur in Madrid en aan het Royal Institute of British Architects in Oxford. Sinds 1939 wijdde hij zich uitsluitend aan schilderkunst. Nadat hij een korte periode een neocubistische stijl had ontwikkeld die voortbouwt op Picasso en Braque, begon hij belangstelling te krijgen voor het werk van beeldhouwers als Naum Gabo en Anton Pevsner en voor de schilderkunst van Paul Klee, die hem diep beïnvloedde.

Zijn eerste abstracte tekeningen waren gebaseerd op de observatie van natuurlijke structuren, zoals sneeuwkristallen, microscopische celonderzoeken of luchtfoto's; de zoektocht naar geometrische structuren en hun wiskundige verhoudingen karakteriseert Palazuelos oeuvre gedurende zijn hele carrière.

In 1948 vestigde hij zich in de Spaanse Paviljoens van de Cité Universitaire in Parijs, waar hij Chillida ontmoette.

Zijn eerste solotentoonstelling vond plaats in de Galerie Maeght in Parijs in 1955. Later exposeerde hij in de belangrijkste Europese en Amerikaanse musea, zoals het Guggenheim in New York, de Carnegie International in Pittsburgh, of het Musée d'Art Moderne in Parijs.

In 1954 begon hij een sculpturale facette te ontwikkelen die zijn hoogtepunt bereikte in de jaren zeventig. Geleidelijk kreeg zijn geometrie meer dynamiek en flexibiliteit, en werd zijn tempo sneller: de fragmentatie op het oppervlak levert een hele raster van rechte en gebroken lijnen en ontstaat een structuur van kristallisatie.

In 1969 keerde hij terug naar Spanje, waar hij zijn definitieve atelier vestigde. Hij ontving in 1982 de Gouden Medaille voor de Schone Kunsten. In 2004 ontving hij de Velázquez-prijs van het Spaanse Ministerie van Cultuur.