E. Riccardi - Beeld, Busto ritratto (Beethoven?) - 50 cm - Brons

Bronzen sculptuur met originele patina van E. Riccardi. Grote afmetingen en spectaculaire details.\n\nNog steeds aanwezig is de bevestigingsbeugel.\n\nWaarschijnlijk toewijsbaar aan Eleuterio Riccardi, bekende beeldhouwer die werken van dit formaat in brons maakte. Het brons volgens eerste analyses beeldt vermoedelijk Ludwig van Beethoven of een ander belangrijk illuster figuur uit.\n\nattrib. aan ELEUTERIO RICCARDI\nCol Felice 1884 - Rome 1963;\nbeeldhouwer en schilder\nOpgeleid in Rome, in de kring van Giovanni Prini, leert hij daar het vak van beeldhouwer en exposeert hij voor het eerst publiekelijk al in 1905, in volle laat-symbolistische tijd. Ontevreden, rusteloos, ook aangetrokken door schilderkunst, gaat hij naar het noorden op een reis die in 1912 begint en hem tot in Berlijn brengt, waar hij in 1914 een memoriale tentoonstelling van Vincent van Gogh ziet. De werken gemaakt tussen 1914 en 1918 ontstaan uit de poging om Van Gogh en het futurisme te verenigen, met behoud van een robuuste vormgeving die geheel in de Italiaanse traditie ligt.\n\nTijdens de tentoonstellingen van de Romainse Secessione verschijnt Riccardi in 1915 in een gemengde zaal van divisionisten en experimenteerders van het fauvisme; in de uitgave van 1916 met zeven werken, waarvan sommige in de collectie van Olga en Angelo Signorelli terechtkomen. Met een kern van tekeningen die „futuristisch” zijn, is hij aanwezig op de Nationale Tentoonstelling Bianco e Nero (Palazzo delle Esposizioni, Rome 1917). In 1918 (mei-juni) organiseert hij samen met Mario Recchi in de Galleria dell’Epoca in Rome de Mostra d’Arte Indipendente, een belangrijke groepstentoonstelling, waarin hij zeven schilderijen en zes sculpturen exposeert.\n\nVan 1921 tot 1925 ontbreekt hij in Italië omdat hij naar Londen verhuisde en daar uitgroeit tot de favoriete portretschilder van politici, verzamelaars en edelen. Er volgen tentoonstellingen in de Royal Academy, Leicester Gallery en Goupil Gallery. Hij vervaardigt twee monumenten voor de eerbiedwaardige Montagu voor Bombay en Calcutta. Vriend van dichters en muzikanten, schildert hij het portret van Maestro Alfredo Casella, vormt hij portretten van de dichter Nicola Moscardelli, Bruno Barilli, Ferruccio Scattola; hij hakt in hout het portret van Corrado Alvaro. In 1931, op de Eerste Romeinse Vierjaarlijkse expozeert hij het marmeren Portret van mevrouw Dettori en het gips La moeder van de held. Op de III Sindacale romana (1932) verschijnt hij als schilder en beeldhouwer. Op de II Quadriennale Romana (1935) is hij aanwezig met Attesa en Fanciulla, twee monumentale werken in marmer en steen. In 1940 houdt hij een solo-expositie in Milaan. Ook de schilderkunst trekt hem in de jaren rond de Tweede Wereldoorlog het sterkst aan. In 1960 toont hij op de Quadriennale di Roma een abstract reliëf in groene keramiek. Van aard is hij rusteloos; Eleuterio Riccardi heeft zijn eigen sculpturen vaak vernietigd, waardoor het lastig is een volledig beeld van zijn werk te geven."