Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografie van Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003, Madrid) getiteld “Sigilla”
Deze werk behoort tot de serie "Emblema", gemaakt door Palazuelo in 1980.
Gesigneerd op de plaat door de kunstenaar.
Uitgegeven door Maeght. Druk door Arte París * Uitgave Uitverkocht *
Gemaakt op Arches-papier met hoog gramgewicht, met zijn kenmerkende watermerk.
Inclusief Certificaat van Echtheid (COA).

*** LAATSTE EXEMPLAREN ***

Afmetingen: 80 x 58 cm
Jaar: 1980
Editie: 3000 ex.
Toestand: Uitstekend (dit werk is nooit ingelijst of tentoongesteld geweest en altijd bewaard in een professionele kunstmap, waardoor het in perfecte staat verkeert).
Herkomst: Particuliere verzameling.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen verpakking. De verzending zal aangetekend zijn met een traceernummer.

De verzending omvat bovendien transportverzekering voor de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.

(*) Pablo Palazuelo studeerde architectuur in Madrid en aan het Royal Institute of British Architects in Oxford. Sinds 1939 wijdde hij zich uitsluitend aan schilderkunst. Nadat hij kort een neocubistische stijl had ontwikkeld als voortzetting van Picasso en Braque, begon hij zich te interesseren voor het werk van beeldhouwers als Naum Gabo en Anton Pevsner en voor de schilderkunst van Paul Klee, die hem diep beïnvloedde.
Zijn eerste abstracte tekeningen waren gebaseerd op de observatie van natuurlijke structuren, zoals sneeuwkristallen, microscopische celonderzoeken of luchtfoto’s; de zoektocht naar geometrische structuren en hun wiskundige verhoudingen zou zijn werk gedurende zijn hele carrière kenmerken.
In 1948 vestigde hij zich in het Spaanse Paviljoen van de Universiteitsstad Parijs, waar hij Chillida ontmoette.
Zijn eerste solo-expositie vond plaats bij Galerie Maeght in Parijs in 1955. Vervolgens exposeerde hij in de belangrijkste Europese en Amerikaanse musea, zoals het Guggenheim in New York, de Carnegie International in Pittsburgh, en het Museum voor Moderne Kunst van de Stad Parijs.
In 1954 begon hij een sculpturale facette te ontwikkelen die haar hoogtepunt bereikte in de jaren zeventig. In de loop der tijd kreeg zijn geometrie meer dynamiek en flexibiliteit, en werd zijn ritme sneller: de fragmentatie op het oppervlak genereert een heel raster van rechte en gebroken lijnen en er ontstaat een structuur van kristallisaties.
In 1969 keerde hij terug naar Spanje, waar hij zijn definitieve atelier vestigde. Hij ontving in 1982 de Gouden Medaille voor Schone Kunsten. In 2004 ontving hij de Velázquezprijs van het Spaanse Ministerie van Cultuur.