Erich Buchholz (1891-1972) - Abstrakte Komposition

In de veiling bevindt zich een abstracte compositie van de belangrijke Duitse kunstenaar Erich Buchholz
van 1920/1973 in de stijl van het constructivisme in de afmeting: 34,5 x 48 cm, motifmaat 25 x 22,5 cm. De toestand is uitstekend.

De houtsnede is gesigneerd met kunstenaarsstempel onder het onderwerp zoalsook met Nachlassstempel op de achterzijde van het doek. De beperkte oplage van de houtsnede uit 1920 werd door Bucholz' vrouw en Nachlassverwalterin Helena Buchholz-Starck kort na diens dood in een oplage van „175 exemplaren“ 1973 uitgegeven.

In een parallelle veiling bevinden zich andere Duitse constructivisten (KESTING en MAATSCH).

VITA ERICH BUCHOLZ (Bron: Wikipedia)

In de schilderkunst begonnen de eerste abstrakte werken en ontstond het grote olieverfschilderij Kruisiging. Vanaf 1920 treden in zijn werken constructivistische tendensen op: Buchholz ontwierp in het Dresdner Albert-Theater een podiumdecor met bewegende kleurvakken voor Julius Weismanns opera Schwanenweiß, die in 1923 werd opgevoerd in regie van Karl Vogt. [2] In 1921 ontstonden contacten met de dadaïsten Hannah Höch, Raoul Hausmann en Richard Hülsenbeck.

Zijn in 1922 constructivistisch ontworpen woon- en werkruimte aan de Berliner Herkulesufer 15 werd een trefplek van dadaïstische kunstenaars en progressieve architecten. Erich Buchholz studeerde aan de Berliner Baugewerkschule in de Kurfürstenstraße, en maakte in de Galerie van Diemen kennis met El Lissitzky. Hieruit ontstond een verbinding met het suprematisme.

Na 1922 gaf Erich Buchholz de schilderkunst op en wendde hij zich vanaf 1923 tot architectuur, reclamegrafiek en productontwerp. Tegelijkertijd liet hij ook dadaïstische invloeden op zijn werk gelden. In een in 1923 geschreven tien pagina's tellende tekst onder de titel Die große Zäsur beschreef Buchholz zijn standpunten over Neoplastizismus, Suprematismus en de positie van eigen werken. De Zäsur zelf dateerde de auteur op het jaar 1919. In 1925 nam Buchholz onder Karl Vogt de werkplaatsleiding aan het Dramatischen Theater in Berlijn op zich.

In 1925 verhuisde Buchholz met zijn gezin naar Germendorf. Hier had het echtpaar voor eigen beheer een hectare land gekocht. Vanaf 1928 vond op een deel van het terrein de exploitatie van een grindgroeve plaats.

Na de machtsovername kreeg Erich Buchholz in 1933 een schilderverbod. Hij bleef tijdens het National-socialisme onderhevig aan repressies en werd meerdere keren gearresteerd. In 1945 kon Buchholz de schilderkunst weer oppakken en had hij al in 1947 een solo-expositie. In 1950 keerde hij terug naar Berlijn en nam in 1951 een atelier in de Ludwigkirchstraße in Berlijn-Wilmersdorf in gebruik.

Erich Buchholz overleed eind 1972 op 81-jarige leeftijd in Berlijn.

Bron: Wikipedia