Edmund Kesting (1892-1970) - Kreuztragung

In de veiling bevindt zich een abstracte compositie op de velletjespapier (Büttenpapier) van de belangrijke Duitse kunstenaar Edmund Kesting uit 1919, hier 1960/1970er jaren in de stijl van het constructivisme, bladformaat: 34,5 x 48 cm en beeldmotivatie 15 x 13 cm.

De houtdruk is gesigneerd met een kunstenaarsstempel. De beperkte oplage van de houtdruk uit 1919 - hier met het nummer 87 - van „100 exemplaren“ werd in de jaren 1960/70 uitgegeven. De staat is uitstekend, bovenaan de bladrand links bevindt zich een minimale vouw (zie foto).

Er bevindt zich een andere KESTING-Druk in een parallelle veiling, evenals andere Duitse constructivisten (BUCHHOLZ en MAATSCH).

VITA EDMUND KESTING (Bron Wikipedia-fragmenten)

Edmund Kesting (* 27 juli 1892 in Dresden; † 21 oktober 1970 in Birkenwerder) was een Duitse schilder, grafisch kunstenaar, fotograaf en kunstpedagoog. Hij geldt als een van de vertegenwoordigers van de informele schilderkunst.

In 1919 richtte Kesting de private kunstschool Der Weg – Schule für Gestaltung op. In 1921 maakte hij kennis met Herwarth Walden en begon hij er gulzig aan mee te werken.

Sinds 1920 ontstonden constructivistische werken en snijcollages. Hij maakte olieverfschilderijen, aquarellen en gouaches. In 1922 trouwde Kesting met zijn leerling Gerda Müller. Er waren hechte contacten met avant-gardekunstenaars zoals Kurt Schwitters, László Moholy-Nagy, El Lissitzky, Alexander Archipenko en anderen. Met name de werken van Schwitters maakten diepe indruk op Kesting. Vanaf 1923 deed hij mee aan tentoonstellingen van de „Sturm“-kring.

Sinds ongeveer 1925 werkte hij zich intensiever toe op fotografie. Hij proefde experimentele fototechnieken zoals meervoudige belichtingen, fotogrammen en negatiefmontages; daarbij gebruikte Kesting camera’s met grote mattscheibenformaten. In 1926 kwam de oprichting van de Berlijnse Schule „Der Weg“ en de oprichting van de Gesellschaft der Sturmfreunde in Dresden. Kesting werd nu ook internationaal succesvol. Hij nam deel aan tentoonstellingen in Moskou en New York. Het Museum of Modern Art verwierf Schnittcollagen van hem. In het begin van de jaren 1930 trad hij toe tot de Deutsche Werkbund. In 1931 richtte Edmund Kesting samen met Erich Fraaß en Bernhard Kretschmar de Neue Dresdener Sezession op.

Na de machtsovername door de Nationaalsocialisten werd hij verplicht lid van de Reichskammer der bildenden Künste. In 1933 vonden bij hem eerste huiszoekingen plaats; Kesting vernietigde daarop enkele werken. In de volgende jaren werkte hij als reclamefotograaf voor foto- en autofirmen. Hij kon zich tot 1936 aan tentoonstellingen deelnemen, maar kreeg daarna een werk- en tentoonstellingsverbod, waarvan de fotografie niet betroffen was.

1937 werden twaalf van zijn beelden uit openbare collecties in de over heel Duitsland uitgevoerde actie „Entartete Kunst“ aangetoond beschlagnahmd en vernietigd.

Samen met Karl von Appen, Helmut Schmidt-Kirstein, Hans Christoph en anderen richtte Kesting na het einde van het nazi-regime in 1945 in Dresden de kunstenaarsgroep „der ruf – befreite Kunst“ op. In 1945/46 ontstond na de verwoesting van Dresden een serie experimentele fotoarbeiten met de titel Dresdner Totentanz, die woordelijk verwijst naar het beroemde renaissancerelief. Kesting werd in 1946 aan de Akademie für Werkkunst in Dresden benoemd; hij nam de leiding van de Lehrwerkstatt „Fotografie und Film“ over. Al kort daarna werd hij ontslagen, waarna hij zich naar Berlijn wendde en in 1948 hoofd van de vakklasse voor fotografie aan de Hochschule für Bildende und Angewandte Kunst in Berlin-Weißensee werd. In 1953 kwam het tot een onmiddellijke ontslag in het kader van de Formalismusstreit. In 1955 werd hij aangesteld aan de Hochschule für Film und Fernsehen in Potsdam-Babelsberg als „Lehrbeauftragter für die Fachrichtung Kamera“; in 1960 werd hij gepensioneerd.

Edmund Kesting overleed in 1970 in Birkenwerder bij Berlijn, waar hij in 1948 naartoe verhuisde. Tussen 1949 en 1959 vond geen tentoonstelling van zijn werken in de DDR plaats; pas sinds ongeveer 1980 kreeg Kestings werk officiële erkenning.