Christo (1935-2020) - Wrapped Reichstag

Christo
GELIKTE REICHSCADEAU, PROJECT VOOR BERLIJN, 1994

Offsetlithografie in kleur met zilveren reliëf op doekpapier, met de copyright van de kunstenaar afgedrukt, gepubliceerd door Schumacher Editions Fils, Düsseldorf, Duitsland.

43H × 35 cm
Foto’s maken deel uit van de beschrijving van de toestand.

Het project om het Duitse Parlementaire gebouw in te (om)wikkelen werd in de vroege jaren zeventig bedacht door Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude, maar werd pas in de jaren negentig gerealiseerd. De structuur werd gewikkeld in polypropyleenstof, met 17.060 meter helder blauw touw dat het strak tegen de 220 ton staalconstructie hield waaraan de omwikkeling was bevestigd. Een feature in de New York Times over het project beschreef het als volgt: “Wrapped Reichstag, door Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude, is tegelijk een kunstwerk, een cultureel evenement, een politieke gebeurtenis en een ambitieus stuk business. Het heeft Berlijn in een meer feestelijke stemming gebracht dan anything sinds de val van de muur .... en naarmate het enorme project om het 101 jaar oude Duitse Parlementgebouw in meer dan een miljoen vierkante meter aluminiumkleurig doek te wikkelen zijn voltooiing nadert, verzamelen menigten zich dag en nacht om te gapen, te juichen terwijl secties doek worden uitgerold, en om een glimp op te vangen van het New Yorkse kunstenaarskoppel dat hier wordt behandeld als rocksterren.” Paul Goldberger, die het artikel in de Times schreef, beschrijft de culturele, evenals esthetische impact van het wikkelen van het Reichstag op dat moment in de geschiedenis. “Deze immense stenen kolos, een zwaar, bombastisch gebouw dat de Duitse excessen van de late 19e eeuw belichaamt, wordt licht, bijna delicaat. Het krijgt een etherische schoonheid en ziet eruit alsof het kan wegdrijven in de zilveren, bewolkte Berlijnse lucht.” Jaren later zou Christo reflecteren op het feit dat de New York Times hun architectuurcriticus Paul Goldberger stuurde om het project te beoordelen – in plaats van hun gewaardeerde kunstrecensent –, omdat in die jaren het werk van Christo niet als kunst werd beschouwd, en misschien wisten ze niet helemaal wat het was!