Signed; Pieter Hugo - Flat Noodle Soup Talk - 2016

Deze foto's zijn genomen in Beijing tijdens een maand durende residentie. Voordat ik China bezocht, had ik geen echt gevoel bij dit uitgestrekte land. China maakte nooit deel uit van mijn lange termijn plannen of interesses. Toen ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan de residentie, besloot ik bijna als een uitdaging tegen mijn gebrek aan interesse te gaan. Ik beschouwde het als een experiment. Ik hield van Beijing: haar mensen, haar keuken, haar schaal. Het is enorm en hectisch op een manier die ik nog nooit eerder heb meegemaakt. De enorme menigten hebben een manier om iemands gevoel van als buitenstaander zijn te versterken – waardoor het de meest existentiële plek is die ik ooit heb ervaren, vooral omdat niemand Engels spreekt.

Ik begon het project door discreet het nieuws te verspreiden dat ik gezinsportretten wilde maken. Door dit proces heb ik iemand ontmoet die mijn toegangspunt werd tot Beijing’s jongere, brutale kant. Mijn foto’s focusten op de contrasten of juxtposities die het hedendaagse China tot leven brengen. Ze omvatten portretten van een oudere generatie mensen die opgroeide onder de revolutie en enorme offers heeft gebracht voor het land, naast portretten van een jongere generatie – de meesten studenten kunst – die opgroeide in een post-revolutionaire consumentenmaatschappij die sterk beperkt en gemedieerd wordt door de staat. Consumentisme is een religie geworden voor de jeugd, evenals een manier om hun vervreemding te sturen. Beetje bij beetje lijkt Beijing nu op wat ik me voorstel dat de VS vóór AIDS in de vroege jaren zeventig moet zijn geweest. Ik was onder de indruk van de opmerkelijke decadentie in vergelijking met wat ik gewend ben.

Het project omvat een verscheidenheid aan stillevens. Er is iets melancholisch over hen, deels omdat ze doen denken aan het zeventiende-eeuwse Nederlandse genre van de vanitas-schilderkunst. Er zijn ook elementen van kleinschalige stedelijke achteruitgang. Ze verwijzen naar de breuklijnen en de sociale façade van een land dat langzaam openbaring van politiek en sociaal beleid doormaakt. Beijing deed me denken aan Musina, niet fysiek gezien, maar door de opeenstapeling van twee concurrerende of betwiste werkelijkheden op één ruimte. Ik zie het op gelijke hoogte met al mijn andere projecten. Hier, in Afrika en elders, wil ik het bewijs van de kwetsbaarheid en de kwetsbaarheid van de bewoners fotograferen.