Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografie van Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003. Madrid) getiteld “Sigilla”
Deze obra behoort tot de serie "Emblema", gemaakt door Palazuelo in 1980.
Gesigneerd op de plaat door de kunstenaar.
Uitgegeven door Maeght. Gedrukt door Arte París * Uitgave Uitverkocht *
Gemaakt op Arches-papier van hoog gramgewicht, met het kenmerkende watermerk.
Inclusief Certificaat van Authenticiteit (COA).

*** LAATSTE EXEMPLAREN ***

Afmetingen: 80 x 58 cm
Jaar: 1980
Editie: 3000 exemplaren
Toestand: Uitstekend (dit werk is nooit ingelijst of tentoongesteld, en altijd bewaard in een professionele kunstmap, waardoor het in perfecte staat verkeert).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal aangetekend zijn met een traceernummer.

De verzending omvat bovendien een transportverzekering voor de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of beschadiging, zonder kosten voor de koper.

(*) Pablo Palazuelo studeerde architectuur in Madrid en aan het Royal Institute of British Architects in Oxford. Vanaf 1939 wijdde hij zich uitsluitend aan schilderkunst. Nadat hij kort een neocubistische stijl had ontwikkeld die voortborduurde op Picasso en Braque, begon hij interesse te krijgen in het werk van beeldhouwers zoals Naum Gabo en Anton Pevsner en in de schilderkunst van Paul Klee, wat hem diep beïnvloedde.
Zijn eerste abstracte tekeningen waren gebaseerd op de waarneming van natuurlijke structuren, zoals ijskristallen, microscopische onderzoeken van cellen of luchtfoto’s; de zoektocht naar geometrische structuren en hun wiskundige verhoudingen zou Palazuelo’s werk gedurende zijn hele carrière kenmerken.
In 1948 vestigde hij zich in het Spaanse Paviljoen van de Universiteitsstad Parijs, waar hij samenkwam met Chillida.
Zijn eerste solotentoonstelling vond plaats in Galerie Maeght in Parijs in 1955. Vervolgens exposeerde hij in de belangrijkste Europese en Amerikaanse musea, zoals het Guggenheim in New York, de Carnegie International in Pittsburgh, of het Centre National d’Art Moderne in de Villa de Parijs.
In 1954 begon hij een sculpturale facette te ontwikkelen die zijn beste moment bereikte in de jaren zeventig. In de loop der tijd kreeg zijn geometrie meer dynamiek en flexibiliteit, en werd zijn ritme sneller: de fragmentatie op het oppervlak produceert een heel raster van rechte en gebroken lijnen en leidt tot een structuur van kristallisatie.
In 1969 keerde hij terug naar Spanje, waar hij zijn definitieve studio vestigde. Hij ontving in 1982 de Gold Medal for Fine Arts. In 2004 ontving hij de Velázquez-prijs van het Spaanse Ministerie van Cultuur.