Signed; Hannah Modigh - Hillbilly Heroin, Honey - 2010

Een zeldzaam gesigneerd exemplaar van het lang uitverkochte en begeerde verzamelwerk getiteld "Hillbilly Heroin, Honey" van de bekende Zweedse fotografe Hannah Modigh.

Hillbilly Heroin, Honey is de winnaar van de Swedish Photo Book Award 2010. Verklaring van de jury: 'Een sterke, moedige en tegelijk bescheiden weergave van een wereld die voor velen van ons onbekend is. Met behulp van een gevoelige grafische vormgeving neemt de fotografe ons mee voorbij exotisme en transformeert ze de steenkoolstof tot goud.'

Hardcover, 23,5 x 24,9, zwart-wit en kleur foto's. Eerdere editie, beperkt tot 1500 exemplaren, dit exemplaar mooi gesigneerd door de fotografe!

Conditie: algeheel fraaie toestand, slechts kleine sporen van gebruik op de delicate zwarte kaft, binnenwerk fijn, onbeschreven, geen vlekken of verkleuring, geen gerimpte pagina's.

"De foto’s zijn gemaakt in een stervende kolenmijnstadje genaamd St Charles, gelegen in de prachtige Appalachen in de VS, verborgen achter een deken van mist. De mijnen zijn een voor een gesloten, en daarmee zijn er geen werkgelegenheden meer die nodig zijn voor het voortbestaan van de gemeenschap. Het gebruik van OxyContin, een pijnstiller met als bijwerking het uitschakelen van alle gevoelens, komt in St Charles vaker voor dan ergens anders in de VS (volgens de lokale pers destijds, 2006). De drug wordt lokaal ‘hillbilly heroin’ genoemd. Gebruikt in grote hoeveelheden, doet het effecten denken aan die van heroïne.

Dit was mijn eerste grotere fotoreeks die ik maakte en voor mij raakte het fotograferen en dichtbij de mensen komen die ik daar ontmoet enorm; het werd mijn verslaving. Dat is de reden voor de titel.

Ik fotografeerde vooral jonge mannen. Verwachtingen aan hen als aanbieders en macho mannen in een samenleving waar er geen werk is maakten hun uitdrukking sterker. Ik wilde hun onschuld afbeelden tegen de achtergrond van de brute realiteit waarin zij leefden. Ik wil dat mijn foto’s het gevoel van leegte en tijdloosheid achterlaten dat me trof tijdens mijn tijd in St Charles. Ik richt me niet op de armoede, de drugs of de maatschappelijke problemen. De barst in de ziel is belangrijker dan de scheur in de muur.

Ik wil dat mensen mentaal uitgeput raken door al deze gesloten gevoelens te zien. Ik voelde ook sterk mee voor de mensen en van de liefde voor de bergen, die prachtig was. Ik hecht veel waarde aan hoe lichaamsposters en lichaam’s bewegingen zijn. Wat me bijzonder aantrekt, zijn subtiele kleine zoekende bewegingen. Voorzichtige kleine verborgen bewegingen fascineren me. Houdingen en gezichtsuitdrukkingen die getuigen van gevoelens die niet vrij mogen uitbreken" (Hannah Modigh)