Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

In de veiling bevindt zich een zeer zeldzame originele druk van de betekenisvolle Hongaarse kunstenaar Béla Uitz uit 1916.

Het beeld toont een figuurlijke compositie met het motief "Badende" De titel "Árkadiá" verwijst naar de voorstelling, afkomstig uit de Griekse mythologie Arcadië, gewonnen vanaf de vroegmoderne tijd, dat leven buiten maatschappelijke dwangen mogelijk is.

Beschrifting
Onder het beeld met potlood gesigneerd en gedateerd "Bela Uitz 1916".

Afmetingen: Het vel meet ca. 41,0 x 53,0 cm, het beeld ca. 23,5 x 34,5 cm.

Staat
Krachtige druk op handgemaakt papier met natuurlijke randen. Het papier is door ouderdom gebleekt en vervuild. Randen en hoeken gedeeltelijk aangetast en vouwsporen. Onderaan rand vouwvorming met scheuruitzetting. Het beeld verkeert in een goede staat.

Provenance
Het vel komt uit een Berlijnse privécollectie, gekocht bij galerie Irrgang Berlin.

Béla Uitz (geboren op 8 maart 1887 in Mehala, Oostenrijk-Hongarije; overleden op 26 januari 1972 in Boedapest) was een Hongaarse schilder.

Béla Uitz maakte aanvankelijk een metaalbewerker-opleiding. Van 1908 tot 1912 studeerde hij aan de Kunsthochschule in Boedapest[1] en had in 1914 zijn eerste tentoonstellingsdeelname in Boedapest. Samen met schilderijen van de groep Die Acht (Nyolcak) werden ook werken van hem verzonden naar de Panama-Pacific International Exposition, waarvoor hij in 1915 een gouden medaille ontving.[2]

In 1915 bracht hij samen met zijn zwager Lajos Kassák en Emil Szittya het Hongaarse avant-garde tijdschrift A Tett (De Daden) uit, dat in 1917 door de oorlogscensuur werd verboden. Daarna was hij mede-uitgever in Kassáks tijdschrift MA (Vandaag) en nam deel aan de derde groepstentoonstelling in 1918. In 1917 hadden hij Péter Dobrovics, Lajos Gulácsy, János Kmetty en József Nemes Lampérth een tentoonstelling onder de titel A Fiatalok (De Jongen).

Na de oorlog van 1918 behoorde hij tot de leidende beeldende kunstenaars van de Hongaarse Raadrepubliek, hij was lid van de Kunstdirectie en hoofd van de Werkplaatsen voor Proletarische Beeldende Kunsten, waar propagandaplakaten werden vervaardigd (Vörös Katonák Előre!). Na de onderdrukking van de Raadrepubliek werd hij een tijdlang gearresteerd. Na de val van de Hongaarse Raadrepubliek in 1919 emigreerde Uitz met de Hongaarse activistische groep naar Wenen, waar hij zich bij Kassák's kring aansloot en de nieuwe trends in de internationale avant-garde ontmoet. In het voorjaar van 1921 reisde hij naar Moskou, waar hij zowel werd gefascineerd door de hedendaagse Russische constructivistische kunst als door de orthodoxe kerken, met name de iconenkunst.

Na zijn terugkeer naar Wenen brak hij met Lajos Kassák en richtte samen met Aladár Komját het tijdschrift Egység (Eenheid) op. Vertaling van het Realistische Manifest van Naum Gabo, het programma van de constructivistische groep van Rodtsjenko en Stepanova en de gedachten van het suprematisme van Kasimir Malewitsj.

In 1923 nam hij de schilderstijl van het Proletkults over en begon vanaf 1924 in Parijs als lid van de Franse Communistische Partij. In 1926 verhuisde hij naar de Sovjet-Unie en werkte daar meer dan veertig jaar als kunstenaar van de Sovietistische propagandakunst. Kort voor zijn dood keerde hij terug naar Hongarije.