Carmelo Candiano (XX) - Iris

Na het middelbaar onderwijs volgt hij een cursus beeldhouwkunst aan het Kunstinstituut van Siracusa. In 1972 verhuist hij naar Firenze, waar hij zich inschrijft aan de Academie voor Schone Kunsten. In 1973 aan de Accademia di Venezia volgt hij de lessen van Alberto Viani. Daar blijft hij acht jaar, terwijl hij voor het theater werkt met een groep vrienden. In 1980, teruggekeerd naar Sicilië, naar Scicli, vindt hij een cultureel klimaat dat bijzonder levendig is, dankzij de bijdrage van talrijke kunstenaars die het Movimento Vitaliano Brancati en 'Il Giornale di Scicli' hadden doen ontstaan. Hij sluit vriendschap met Piero Guccione, Sonia Alvarez, Franco Sarnari, allemaal schilders met wie hij een rijk en stimulerend artistiek dialoog en uitwisseling aangaat.

In deze jaren begint hij de eerste sculpturen en tekeningen tentoon te stellen. In 1981 neem ik deel aan een groepstentoonstelling in Palermo samen met Alvarez, Guccione, Polizzi, Sarnari en in 1982 is de eerste solo-tentoonstelling in de Publieke Bibliotheek van Scicli.

De jaren tachtig volgen elkaar op met tentoonstellingen in Ragusa, Rome en Donnalucata. In 1987 word ik door Vittorio Sgarbi uitgenodigd voor de tentoonstelling “La Natura Morta nell’Arte Italiana del Novecento” in het Castello Estense van Mesola (Ferrara) en in 1990 neem ik, opnieuw op uitnodiging van Sgarbi, deel aan de Premio Suzara.

Na een belangrijke solo-tentoonstelling bij Galleria Basile in Palermo in 1991, in 1992 doormaakt hij een belangrijk moment in zowel zijn persoonlijke leven – hij ontmoet Enza, zijn huidige vrouw – als op het werkvlak: ik realiseer een belangrijke solo-tentoonstelling met steun van de gemeente Bologna in Villa Aldrovandi Mazzacorati; bij de Galleria Il Narciso in Rome worden daarentegen tekeningen en sculpturen getoond. Deze grafische werken gedrukt met de techniek “digital-calcografie” waarbij hij een eerste digitale stap zet en vervolgens andere in calcografie, om het tastbare gevoel van het werk te geven.