Pieter Hugo - PH & HBA (SPECIAL EDITION, SIGNED C-PRINT, VERY FRESH CONDITION) - 2016

Dit is de LAATSTE EXCLUSIEVE VEILING VAN DE BESTE FOTOBBOEKEN door 5Uhr30.com, Keulen, Duitsland.
Vanaf dit jaar.

Zeer indrukwekkende speciale editie
door de beroemde Zuid-Afrikaanse fotograaf Pieter Hugo („The Hyena & Other Men”, Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook A History).

Met gesigneerde en genummerde C-print.

Sterk beperkt tot slechts 50 exemplaren.

Publicatie en druk: nieuw, onberispelijk, ongelezen.
Slipcase: zeer nieuw, lichte gebruikssporen.
VERZAMELAARSEXEMPLAAR.

In het begin van 2016 maakte Pieter Hugo een serie portretten van een straatcast die iconische stukken uit het HBA-archief droeg. De cast bestond uit mannelijke pornosterren en Gully Queens, een verguisde homoseksuele gemeenschap in Kingston die in een sloot (of riool) onder de stad woont. Het boek bevat een essay in gesprek tussen Hugo en Carlos Nazario, samenwerkingspartner bij het project en een langdurige medewerker en vriend van Hood by Air's oprichter Shayne Oliver.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en accurate beschrijvingen, 100% transportbescherming, 100% transportverzekering en natuurlijk gecombineerde verzending - wereldwijd.

Zie W, Londen. In samenwerking met mode label Hood by Air. 2016. Eerste editie, eerste druk.

Softcover met omslag (zoals uitgegeven) en digitale C-print in een doos. Afdruk: 250 x 330 mm. Boek: 290 x 375 cm. 56 pagina's. Foto's: Pieter Hugo. Ontworpen door Joseph Burrin. Tekst in het Engels.

Voorwaarde:
Publicatie en afdruk nieuw, mint, ongebruikt. Doos zeer vers; weinig sporen van gebruik. Over het algemeen zeer goede staat.

Super zeldzame speciale editie door Pieter Hugo met C-Print, gesigneerd door de kunstenaar - in uitstekende staat.

Pieter Hugo (geboren in 1976) is een Zuid-Afrikaanse fotograaf die zich voornamelijk bezighoudt met portretten. Hij woont in Kaapstad.
Hugo heeft vier monografieën gepubliceerd. Hij had solotentoonstellingen in het Museu Coleção Berardo in Lissabon (2018), het Museum für Kunst und Kulturgeschichte in Dortmund, het Kunstmuseum Wolfsburg in Duitsland, de National Portrait Gallery in Londen, het Ludwig Museum in Boedapest, het Institute of Modern Art in Brisbane, het Multimedia Art Museum in Moskou en de South African National Gallery in Kaapstad. Hij nam deel aan groepstentoonstellingen in het National Museum of Modern and Contemporary Art in Seoul, het Rijksmuseum in Nederland, Tate Modern in Londen, het DeVos Art Museum in Marquette in Michigan en het Museo de Arte Contemporaneo de Santiago in Chili.
Hij begon zijn carrière in de filmindustrie in Kaapstad, waarna hij een tweejarig residentieprogramma volgde bij het onderzoekscentrum Fabrica in Treviso, Italië.
Hugo heeft vier monografieën gepubliceerd: Pieter Hugo: The Hyena and Other Men (2008), Pieter Hugo: Selected Works (2009), This Must Be the Place (2012) en Pieter Hugo: Between the Devil and the Deep Blue Sea (2017).
Hij maakte modereportages voor Arena Homme Plus, Re-Edition Magazine, Document Journal, System Magazine en AnOther Man. Hij werkte ook samen met Louis Vuitton en Hood By Air aan publicaties.
Hugo heeft bijdragen geleverd aan publicaties zoals The New Yorker, Zeit Magazine, Le Monde en The New York Times Magazine. In mei 2015 werd hij uitgenodigd als gastredacteur van de bijlage DeLuxe voor NRC.nl.
In 2011 werkte Hugo samen met Michael Cleary en regisseerde hij de videoclip voor de coverversie van Joy Division's "She's Lost Control" van de Zuid-Afrikaanse muzikant Spoek Mathambo. Voor de video won Hugo de Young Director Award op het Cannes Lions International Festival of Creativity. In 2015 regisseerde hij de videoclip voor "Dirty", een nummer van de Zuid-Afrikaanse muzikant Doookoom.
Hugo's werk wordt gekenmerkt door een autodidactische benadering van fotografie. Hij behoort tot een generatie fotografen van na de apartheid die de geschiedenis van de fotografie als representant van gemarginaliseerde en machteloze mensen wil confronteren. Zijn werk beoogt vooroordelen over de representatie van groepen mensen die 'anders' zijn dan de West-Europese norm, ter discussie te stellen.
Hugo's eerste grote werk Looking Aside (2006) toont portretten van mensen "wier uiterlijk ons doet opzijkijken" – blinden, mensen met albinisme, ouderen, zijn familie en hijzelf. Elk van deze portretten toont de geportretteerde in een steriele studio-omgeving, onder helder licht tegen een lege achtergrond.
Zijn Rwanda 2004: Vestiges of a Genocide (2011) werd door het Rwanda Genocide Institute beschreven als "een forensisch overzicht van enkele van de locaties van massa-executies en graven die als blijvende gedenktekens dienen voor de vele duizenden afgeslachte mensen." Hugo's meest bekende werk is The Hyena & Other Men (2007), die veel aandacht heeft gekregen. Zijn serie Messina/Mussina (2007) werd gemaakt in de stad Musina op de grens tussen Zimbabwe en Zuid-Afrika,[23] nadat het tijdschrift Colors Hugo had gevraagd om te werken aan een aidsverhaal.[23] Nollywood (2009) bestaat uit foto's van de Nigeriaanse filmindustrie. Voor Permanent Error (2011) fotografeerde Hugo de mensen en het landschap van een uitgestrekte stortplaats van verouderde technologie in Ghana. There is a Place in Hell for Me and My Friends (2012) toont Hugo's familie en vrienden uit Zuid-Afrika in digitaal gemanipuleerde zwart-witportretten die de tegenstrijdigheden van raciale classificatie op basis van huidskleur onderzoeken. Kin (2014) legt nog meer nadruk op de familie en gemeenschap van de fotograaf, wat Hugo omschrijft als "een betrokkenheid bij het mislukken van het Zuid-Afrikaanse koloniale experiment en mijn gevoel 'koloniaal drijfhout' te zijn."
The Journey (2014) is een serie infraroodbeelden van slapende passagiers, gemaakt tijdens een zestien uur durende vlucht van Johannesburg naar Atlanta. Hugo leidt het werk, dat zowel als tentoonstelling (2014) als publicatie in krantenformaat (2015) werd gepresenteerd, in met een reflectieve monoloog over de manier waarop infraroodbeelden van de eerste invasie tijdens de Irakoorlog de associaties met het medium hebben verschoven van natuurfotografie naar conflictgebieden, en hoe hedendaagse surveillance de noties van privacy en eigenaarschap van iemands representatie effectief heeft uitgedaagd. In het voorjaar van 2014 kreeg Hugo van Creative Court de opdracht om in Rwanda te werken voor het project "Rwanda 20 Years: Portraits of Reconciliation". Het project werd tentoongesteld in het Atrium van het stadhuis van Den Haag ter gelegenheid van de twintigste herdenking van de genocide van 1994 in Rwanda. Een selectie van de foto's was ook te zien in New York op de tentoonstelling Post-Conflict, samengesteld door Bradley McCallum, artist in residence van de Coalitie voor het Internationaal Strafhof. Het project vormde de aanleiding voor de fotoserie 1994 (2017), waarin het postrevolutionaire tijdperk in zowel Zuid-Afrika als Rwanda wordt verkend aan de hand van een serie portretten van kinderen uit beide landen.
Flat Noodle Soup (2016) beschrijft Hugo's langdurige betrokkenheid bij de stad Peking en onderzoekt hoe de zorg om persoonlijke identiteit te uiten binnen maatschappelijke normen en druk universeel en transnationaal is. La Cucaracha is een werk uit 2019, gemaakt tijdens vier reizen naar Mexico over een periode van twee jaar. De fotoserie onderzoekt Hugo's perceptie van de flamboyante en gewelddadige omgeving van Mexico met openlijke kunsthistorische verwijzingen naar de visuele canon van het land, met prekoloniale gebruiken en revolutionaire ideologie.
(Wikipedia)