Angelo Di Marco – 2 Originele Productietekeningen – "La Sirène du Labrador" (Le Hérisson, ca. 1950/60) Beschrijving: Ter veiling aangeboden: twee prachtige, zeldzame originele tekeningen van de legendarische Franse illustrator Angelo Di Marco (1927-2016). Deze werken maakten deel uit van de productie van de getekende roman "La Sirène du Labrador", gepubliceerd in het beroemde weekblad Le Hérisson. Angelo Di Marco stond bekend als de "Alfred Hitchcock van de illustratie". Hoewel hij wereldberoemd werd door zijn angstaanjagende en hyperrealistische voorpagina's voor het blad Détective, tonen deze vroege werken zijn meesterschap in het avonturengenre en zijn verfijnde realistische lijnvoering. Details van de kavels: Plaat 1: Een sfeervolle openingsscène met twee personages in arctische kleding (parka's) die uitkijken over een besneeuwd landschap. Linksonder gesigneerd door de kunstenaar ("A. di Marco"). Plaat 3: Een sterke karakterstudie van drie mannen in gesprek, waarbij Di Marco’s talent voor gelaatsuitdrukkingen en kledingtextuur (bontkragen) duidelijk zichtbaar is. Authenticiteit & Productiekenmerken: Deze tekeningen zijn unieke historische objecten. Ze bevatten de originele handgeschreven instructies voor de drukker, waaronder: Paginanummering (1 en 3 in cirkel). Formaatindicaties (150mm en 130mm) voor de lay-out. De vermelding "Sans couleur", wat aangeeft dat deze specifiek voor zwart-wit publicatie waren bedoeld. Redactionele archiefcodes (9692/18). Technische gegevens: Kunstenaar: Angelo Di Marco Techniek: Oost-Indische inkt op tekenkarton Periode: Ca. jaren '50 / '60 Afmetingen: 25 x 32 cm Conditie: In zeer goede staat voor hun leeftijd. Lichte natuurlijke verkleuring van het papier, wat bijdraagt aan het authentieke karakter. Geschatte waarde voor de expert: Gezien de stijgende populariteit van Di Marco en de kwaliteit van deze vroege originele platen: € 400,- – € 550,- Angelo Di Marco, de tekenaar van de misdaad, is overleden Hij werkte gedurende zijn hele carrière voor talloze kranten en tijdschriften, maar de illustrator van 'faits divers' met zijn realistische stijl had zijn grote bekendheid vooral te danken aan de voorpagina's van het tijdschrift Détective, waarvan de krantenkiosken decennialang smulden. Je hoeft geen jarenlange lezer van het blad Détective te zijn om het werk van Angelo Di Marco te kennen. Zijn hyperrealistische tekeningen, zijn van angst doordrenkte wastinten (lavis), zijn tot in de puntjes uitgedachte en spanningsvolle ensceneringen en zijn personages met door doodsangst vertrokken gezichten hebben de netvliezen van meerdere generaties en alle lagen van de bevolking getekend. Als 'volkskunstenaar' bij uitstek werd de Franse tekenaar ook wel de "Alfred Hitchcock van de misdaadtekening" genoemd. Hij overleed op 21 december in Parijs op 89-jarige leeftijd aan de gevolgen van een langdurige ziekte. Angelo Di Marco was "voor de misdaadverslaglegging wat Fra Angelico is voor de wereld van de engelen, Toulouse-Lautrec voor die van de cancandanseressen, en Claude Monet voor de lome waterlelies met hun marshmallow-tinten", zo schreef romanschrijver en scenarist Didier Decoin over hem in zijn Dictionnaire amoureux des faits divers (Plon, 2014). De seconden voor het onherstelbare Met hem verdwijnt er weer een stukje van een bepaald type sensatiejournalistiek, waarin het scabreuze hand in hand ging met de gedachte: "dit had ook bij ons in de buurt kunnen gebeuren". Toch school er altijd humor in de illustraties van deze meester van de ironie. Hij hanteerde een onveranderlijke werkwijze, ongeacht de situatie die hij moest verbeelden (moord, ongeluk, inbraak, ontsnapping...): Di Marco legde altijd het moment vast dat vóórafging aan het onherstelbare. Het waren de seconden die wegtikten vlak voordat het hakmes zou neerkomen op de nek van de onschuldige jonge moeder. "De aard van mijn tekeningen beschermt het slachtoffer, omdat ik de beweging van de moordenaar stopzet vlak voordat deze plaatsvindt," legde hij ooit uit aan de krant Libération. "Zo blijft het slachtoffer ongedeerd voor het nageslacht." Terreur zonder bloed De koppen bij de afbeeldingen versterkten het beoogde effect aanzienlijk, balancerend tussen terreur en het groteske: "De dompteur werpt zijn vrouw voor de leeuwen" "Hij bindt zijn vrouw en zijn rivaal vast op de rails" "Boer doodgepletterd door eigen os" "Zij maakt haar man af op zijn ziekenhuisbed" Hoewel hij alles wist van cinema — hij maakte veelvuldig gebruik van vogel- en kikvorsperspectieven — vroeg de illustrator soms ook zijn dochter Renata om te poseren met een keukenmes of onder een liftschacht om de angst zo getrouw mogelijk weer te geven. En enkel de angst: er vloeide namelijk nooit bloed in zijn tekeningen. Di Marco was geen 'gore' tekenaar, maar een regisseur van de gruwel, vastgelegd op het absolute hoogtepunt. Een indrukwekkend oeuvre Angelo Di Marco, geboren op 10 juli 1927, had zijn passie voor tekenen te danken aan zijn vader, een Italiaanse immigrant die naar Frankrijk kwam om reclames te schilderen op bushokjes en bestelwagens. Hij was 19 toen hij zijn eerste illustratie publiceerde in Le Hérisson, na een wedstrijd die dit humoristische weekblad had uitgeschreven onder zijn lezers. De trefzekerheid van zijn realistische stijl zou gedurende zijn hele carrière talloze titels verleiden: L’Epatant, Bravo, Le Parisien libéré, L’Intrépide, Télé 7 jours, Télé Poche, La Vie parisienne, Pif gadget, France Soir, France dimanche, Détective, Noir et Blanc, Paris jour, Actuel, Radar, Le Monde, Libération, L’Evénement du jeudi, Marianne, Télérama… In al deze publicaties beoefende hij diverse genres: persvlaktekeningen, strips, illustraties en erotische tekeningen (onder het pseudoniem Arcor). In de stripwereld (de 'negende kunst') verwierf hij enige bekendheid met twee series: Nasdine Hodja, naar de oosterse rechtvaardige gecreëerd door scenarist Roger Lecureux. Een stripbewerking van de Amerikaanse serie K2000 (Knight Rider) voor uitgeverij Dargaud. De getekende speurneus Zijn echte erkenning kwam echter door zijn voorpagina's van Détective. Eén daarvan hielp de politie zelfs om een moordenaar te ontmaskeren, zoals Didier Decoin memoreert in de inleiding van het boek Angelo Di Marco, l’art du crime (Steinkis, 2015): "Het was in 1959. Ik was naar de gerechtelijke politie gegaan, het beroemde Quai des Orfèvres 36, waar de buurvrouw van het slachtoffer de man beschreef die ze had gezien. Ik tekende, zij corrigeerde, ik tekende weer, zij corrigeerde opnieuw – kortom, dat duurde drie uur. Détective publiceerde deze compositietekening op de voorpagina en kort daarna werd de man daardoor gearresteerd. Tegenwoordig bereiken we hetzelfde resultaat met computersimulaties. Maar voor die tijd was het niet slecht, toch?"