Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic Print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania księgi wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym 100% o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Stemple wydawcy i Spadkobierstwa Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacja:

- Wymiary podpórki: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu utrzymuje się w doskonałym stanie).

Praca zostanie starannie przetworzona i zapakowana w płaskie kartonowe opakowanie wzmocnione. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem według wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem kosztów w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Chodził do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to głównie Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w departamencie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego napięcia, które żyje w Paryżu, gdzie zamieszkał w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na licznych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach cuarenta. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci wygnanie we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje pracownię, o jakiej zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w pejzażu Mont-roig najpierw, a potem Mallorca później, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, poszukując stałej, globalnej i czystej pracy, nieprzyłączonej do żadnego konkretnego ruchu. Treść w formach i manifestacjach publicznych, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró pokazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i wyjątkowo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została opracowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich kolorowych, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które formują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego napięcia, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami tamtych czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na wielu wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje pracownię, jaką zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego, globalnego i czystego dzieła, niezwiązanego z żadnym konkretnym ruchem. Treść w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, narysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Oryginalne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.