LodovicoTommasi (1866–1941) - Nel bosco

Ludovico (Lodovico) Tommasi (Livorno, 16 lipca 1866 – Firenze, 7 lutego 1941), W lesie, olej na kartonie prasowanym, jedyne dzieło o wymiarach 370x270 mm, format w dolnym prawym rogu. Na odwrocie deklaracja zakupu od pierwszego właściciela bezpośrednio od artysty, a następnie deklaracja własności od kolekcjonera z Florencji (via de Pecori, 2 z potwierdzeniem autentyczności). Pochodzi z rynku antykwarycznego z Bolonii.

Ludovico Tommasi urodził się w Livorno, z Isoliną Vivoli i Luigim, był bratem Angiolo i kuzynem Adolfa Tommasiego. W młodym wieku zapisał się do Conservatorio musicale fiorentino, gdzie uzyskał dyplom z gry na skrzypcach pod kierunkiem mistrza Ettore Martini.
W przeciwieństwie do brata Angiolo, Ludovico ma skromne wykształcenie artystyczne (co można potwierdzić u livornońskich malarzy Marco Lemmi i Natale Betti), ale regularnie uczęszcza na zajęcia u malarzy związanych z nurtem macchiaioli, takich jak Telemaco Signorini, Adriano Cecioni, Odoardo Borrani, Giovanni Fattori i w szczególności Silvestro Lega, którzy gości w willi La Casaccia di Bellariva (Florencja), będącej własnością drugiej żony Luigi.
W latach osiemdziesiątych XX wieku kojarzy się z głównymi kręgami kulturalnymi Florencji i Livorno, debiutując w 1884 roku na Promotrice Fiorentina oraz w 1886 roku na Wystawie Sztuk Pięknych w Livorno z La bellariva sull'Arno we Florencji.
Od 1888 roku, wraz z bratem Angiolo, Francesco Fanelli, Ferruccio Pagni i Plinio Nomellini, uczęszczał do artystycznego salonu klubu La Boheme w Torre del Lago, związanego z kompozytorem operowym Giacomo Puccinim, który wybrał go na nauczyciela muzyki dla swojego syna. W 1895 roku, w pełni fazy rozwoju swojej sztuki w kierunku divisionizmu, odniósł sukcesy na Biennale w Wenecji dzięki dziełu Notti umane, natomiast w 1896 roku Lago di Massaciuccoli został zakupiony przez króla Umberto I na międzynarodowej wystawie Festa dell'arte e dei fiori we Florencji.
W 1905 roku był jednym z promotorów Komitetu sztuki toskańskiej, który zorganizował I Wystawę sztuki toskańskiej, pewnego rodzaju secesję florencką, goszczoną w salach Promotrice, gdzie Tommasi odniósł znaczący sukces zarówno w malarstwie, jak i rysunku, oprócz dekoracji sali rysunkowej. W 1907 roku dołączył do stowarzyszenia Giovane Etruria, założonego przez przyjaciela Plinio Nomellini, które rozpoczęło odnowę toskańskiej tradycji naturalistycznej w reakcji na awangardy początku wieku.
Od lat dziesiątych interesuje się grafiką, studiując w Akademii Sztuk Pięknych i Rysunku w Rawennie u Vittorio Guaccimanni (1859-1938) i specjalizując się w akwaforcie; w 1912 roku założył wraz z Celestino Celestini i Carlo Raffaelli (1885-1912) Wolną Szkołę Akwaforty przy Akademii Sztuk Pięknych we Florencji.
W tym okresie został nagrodzony na Międzynarodowej Wystawie Sztuk Pięknych w Barcelonie za kalafaci i nieprzerwanie uczestniczył w Biennale w Wenecji aż do 1936 roku.
Zmarł w Firenze 7 lutego 1941 roku: jest pochowany na Cmentarzu Porte Sante, a jego nagrobek został wykonany przez florenckiego rzeźbiarza Giuseppe Graziosi.
Wśród jego uczniów byli florentyńczyk Guido Peyron (1898-1960), Giulio Falzoni, Aroldo Bonzagni, Francesco Chiappelli oraz jego wnuk Enrico Tommasi.