Drewniana maska - Ogoni - Nigeria

Maska Ogoni, Nigeria, region Rivers, zebrana w Port Harcourt. W zestawie również stojak.

Ta rzeźbiona drewniana maska przypisywana jest Ogoni (samoidentyfikują się jako Kana), rdzennej ludności zamieszkującej żyzny obniżenie terenu i lasy przypływowe delty rzeki Niger i Cross w południowo‑eastern Nigeria, w stanie Rivers. Tradycje maskowe Ogoni są charakterystyczne, lecz powiązane z szerszym środowiskiem artystycznym delty Nigru, wykazując pokrewieństwo z sąsiednimi praktykami maskowymi Ibibio i Ijo.

Maski Ogoni są różnorodne pod względem typu i funkcji. Występują od małych masek twarzy z ruchomymi szczękami, często nazywanych Elu (co oznacza „duch”), po większe, bardziej zoomomorficzne lub antropo‑zoomomorficzne formy. Charakterystyczną cechą niektórych masek jest zawieszana lub ruchoma dolna szczęka, która może otwierać się i zamykać podczas występu, symbolizując mówienie, negocjację duchów lub liminalność między życiem a światami duchów.

W społeczeństwie Ogoni maski były historycznie aktywowane w rytuałach, obrzędach pogrzebowych i cyklach sezonowych. Towarzyszyły ceremoniom takim jak pogrzeby, świętowanie po zbiorach i karikpo‑akrobatyczne obchody, podczas których maskowani tancerze ucieleśniali siły przodków, mediatorów duchów lub archetypy społeczne. Białe i brązowe reszu­tki pigmentu na powierzchni często sygnalizują zaangażowanie w ko­smo­logiczne skojarzenia (np. kaolin w pobliżu oczu oznaczający kontakt duchowy) lub dramatyczną widoczność podczas występów.

Chociaż wiele praktyk maskowych Ogoni zostało zakłóconych przez kolonializm, misje chrześcijańskie i migrację miejską, te przedmioty zachowują formalne cechy identyfikacji rdzennych kultur: stylizowane płaszczyzny twarzy, ekspresyjne cechy i dynamiczne elementy, takie jak ruchome szczęki. Ich obecność w kolekcjach Port Harcourt odzwierciedla historyczne wzorce nabywania i obiegu, gdzie obiekty ceremonialne trafiały na rynki miejskie na początku do połowy XX wieku.

Z perspektywy akademickiej i muzeologicznej maski Ogoni powinny być interpretowane rathiej jako dynamiczne agenty osadzone w performatywnym i społecznym życiu niż jako statyczne dzieła sztuki—obiekty, których znaczenie realizowało się w ruchu, zaangażowaniu rytualnym i uznaniu społeczności, a nie w izolowanym wyświetlaniu.

CAB33728