Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca odwzorowuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z wysokiej gramatury.
Podpisana na płycie drukarskiej.
Stempel wydawcy i następców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym sejfie sztuki, dlatego zachowała się w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w płaską kartonową przesyłkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, są zasadniczo związane z Mont-roig, Paryżem, Majorką, a później Nowym Jorkiem i Japonią. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który odczuwa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach razem z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego oraz eksponował wraz z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Pobudzenie ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Następnie, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró opuścił swoje wygnanie we Francji i osiadł na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się na rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboko zakorzeniony w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallorca, stał się determinantem w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowiły tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałej poszukiwań dzieła globalnego i czystego, niezrootowanego w żadnym konkretnym ruchu. Zawartość form i publicznych manifestacji, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazu niezwykle spontaniczne i niemal bezkształtne motywy Miró rysowane bezpośrednio na kamieniu, z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczy impet przypadkowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, są zasadniczo związane z Mont-roig, Paryżem, Majorką, a później Nowym Jorkiem i Japonią. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który odczuwa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego oraz wystawiał się wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstractnym odkryta w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował pracownię, jakiej zawsze pragnął. Skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w pejzażu Mont-roig najpierw, a potem Mallorca, będzie determinować jego twórczość. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowią tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademizmu, dążąc do stałej poszukiwań dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Zawartość form i publicznych przejawów, to właśnie przez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazu nieco spontaniczne i amorfne motywy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą świeżość przypadkowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte.