Roberto Matta (1911-2002) - Altra Euridice

Rara Litografia, egzemplarz Prova D'Autore, w doskonałym stanie.

Roberto Sebastián Antonio Matta Echaurren (Santiago de Chile, 11 listopada 1911 – Civitavecchia, 23 listopada 2002) był chilijskim architektem i malarzem. Matta urodził się w Santiago de Chile 11 listopada 1911 roku w rodzinie o pochodzeniu hiszpańskim, baskijskim i francuskim. Po studiach architektonicznych w 1934 roku przeprowadził się do Paryża, gdzie pracował z Le Corbusierem i nawiązał kontakty z intelektualistami takimi jak Rafael Alberti i Federico García Lorca. Poznał André Bretona i Salvadora Dalí, przystąpił do surrealizmu, rozwijając malarstwo koncentrujące się na morfologiach psychologicznych. O nim Breton napisał w 1944 roku: «Matta jest tym, który najściślej wierzy w swoją gwiazdę, która prawdopodobnie jest na najlepszej drodze do osiągnięcia sekretu: opanowania ognia». Nieustannie w ruchu, od Skandynawii, gdzie poznał Alvara Altaa, po Londyn, gdzie spotkał Henry’ego Moore’a, Rolanda Penrose’a i René Magritte’a. We Vencie poznał De Chirico. Między 1973 a 1976 rokiem projektuje i buduje wspólnie z malarzem i rzeźbiarzem Bruno Elisei Autoapokalipsę, dom zbudowany z recyklingu starych samochodów, jako prowokacja przeciwko konsumpcjonizmowi. Dwa pierwsze moduły wystawiono po raz pierwszy w Tarquinia (kościół św. Marii w Castello) i w Napoli (Campi Flegrei), potem ukończone (trzy moduły) zaprezentowano w Bolonii (Galeria sztuki nowoczesnej), Terni (plac Ratuszowy), La Spezia (centrum Allende), Florencji (rampe San Niccolò-Forte Belvedere). W 1985 roku Centre Georges Pompidou w Paryżu poświęciło mu dużą retrospektywę, a w tym samym roku Chris Marker poświęcił mu film dokumentalny Matta ’85.
Na początku II wojny światowej ucieka do Nowego Jorku wraz z wieloma innymi awangardowymi artystami. Tutaj wywarł decydujący wpływ na niektórych młodych artystów, takich jak Jackson Pollock i Arshile Gorky. Został wykluczony z grupy surrealistów (w której jednak później ponownie został przyjęty), oskarżany o to, że pośrednio doprowadził do samobójstwa Gorky’a z powodu związku z żoną malarza Armeńczyka. Przeprowadzając się do Rzymu w 1949 roku stał się ważnym punktem kontaktowym między ekspresjonizmem abstrakcyjnym a rodzącym się abstrakcjonizmem włoskim. Opuszczając Rzym w 1954 roku przeniósł się do Paryża, pozostawiając ścisłe związki z Italią. Od lat sześćdziesiątych Tarquinia stała się jego równoległą rezydencją, osiedlając się w byłym klasztorze franciszkanów Misjonarzy. W pierwszych latach dziewięćdziesiątych Matta zaprojektował serię pięciu obelisk-totem-anten, wysokich 10 metrów i wykonanych z metalu, które nazwał Cosmo-Now, z zamiarem zamontowania ich na każdym z kontynentów jako symbol zgody i pokoju planetarnego; wybrane miejsce dla Europy to włoska miejscowość Gubbio, związana z Franciszkiem z Asyżu. Jego prace wystawiane są w najważniejszych muzeach świata (Londyn, Nowy Jork, Wenecja, Chicago, Rzym, Waszyngton, Paryż, Tokio).