Masini Daniele - Nella stanza accanto

Praca wystawia metamorfizację jako kondycję egzystencjalną, a nie jako zdarzenie nadzwyczajne. Postać nie jest przedstawiona w momencie zmiany: jest już zmieniona, a może nadal się zmieniać, w procesie bez początku i końca.
Pokój staje się teatrem mentalnym, miejscem psychicznego napięcia, gdzie ciało staje się nietrwałą, kruchą, prawie płynną materią. Brak czytelnej twarzy przesuwa uwagę na postawę, na wewnętrzne napięcia, na fałdy, które opowiadają więcej niż jakiekolwiek wyrażenie.
To dzieło konsekwentnie wpisuje się w twoje poszukiwanie Masini – granicy między figuracją a abstrakcją, ale wprowadza element dodatkowy:
dramaturgia ciała jako przedmiotu psychicznego, nie tylko formalnego.