Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Litografia na papierze w 11 kolorach - Dzieło ręcznie podpisane w dolnym prawym rogu i ponumerowane w dolnym lewym rogu - o wymiarach 50x70 cm - rok 1991 - Limitowana edycja - egzemplarz zostanie wysłany z certyfikatem gwarancji XI/L - bez ramki - w doskonałym stanie - z prywatnej kolekcji - zakup i pochodzenie we Włoszech - wysyłka za pośrednictwem UPS - SDA - DHL - TNT - BRT.
Biografia
Ennio Morlotti, jeden z głównych bohaterów włoskiej i europejskiej sceny artystycznej drugiej połowy XX wieku, urodził się w Lecco nad jeziorem Como 21 września 1910 roku w rodzinie, w której ojciec był inwalidą wojennym, a matka była nauczycielką.
Po wczesnym dzieciństwie spędzonym w szkole w kolegium, gdzie zresztą wyróżniał się w nauce, w 1923 roku zaczął pracować jako księgowy w olejarni, a do 1936 roku jako urzędnik w barwni, i robotnik w fablabie mechanicznym.
Pomimo trudnych warunków życia w tamtych latach poświęcał się studiom sztuki antycznej w kościołach i muzeach, interesując się także sztuką współczesną, aż do ukończenia artystycznego świadectwa night Brera jako prywatny.
Po zwolnieniu z fabryki przeniósł się do Florencji i zapisał na Akademię, gdzie, pod kierunkiem Felice Carena, uzyskał dyplom z tezą o Giottcie, zdobywając maksymalną ocenę.
W 1937 roku, dzięki dochodom ze sprzedaży trzech obrazów wystawionych na konkursie pejzażu lecco, odbył podróż do Paryża, gdzie zobaczył oryginalne prace ukochanych Cézanne’a i Picassa.
W 1940 roku wszedł do grupy Corrente, która inspirowała się czasopismem studenckim „Corrente di vita giovanile”, kierowanym przez Ernesto Treccani, podążając w stronę francuskiego ekspresjonizmu od Van Gogha po Fauves.
W 1945 ożenił się z Anią, a w następnym roku zapisał się do partii komunistycznej, do której należał przez sześć miesięcy; był to trudny rok pod względem ekonomicznym, lecz owocny pod kątem kultury, bowiem podpisał Manifest realizmu, przystąpił do Fronte Nuovo delle Arti i zorganizował swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii II Camino w Mediolanie. W tym roku, dzięki stypendium uzyskanemu od Lionella Venturi, mógłby mieszkać w Paryżu przez dwa lata razem z Renato Birollim, lecz po dwóch miesiącach wrócił do Mediolanu, gdyż nie potrafił malować; mimo to poznał i odwiedził studio Picassa, spotkał Braque’a, Domingueza, De Staëla, Sartre’a i Camusa.
To właśnie tuż po XXIV Biennale weneńskim (1948), gdzie wystawiał wraz z całym Ruchem Fronte Nuovo delle Arti, zdefiniował swoją pozycję Morlotti, który wraz z Birollim oddzielił się od członków „realistów” grupy.
To właśnie w latach pięćdziesiątych stworzył niektóre z najważniejszych dzieł sztuki informel, nie tylko włoskiej, lecz także europejskiej, z pewnością powiązane z doświadczeniami autorów takich jak Wols, Fautrier, De Staël, a także Pollock i De Kooning.
Biennale kilkakrotnie gościła jego prace: w 1950 i 1952 wraz z Grupą Ośmiu, w 1954 w sali prezentowanej przez Giovanniego Testorie (zniszczono wystawione prace tuż po wystawie), w 1962 zdobył nagrodę (ex aequo z Capogrossim) przyznaną artyście włoskiemu, w 1964 w sekcji „Sztuka dzisiaj w muzeach”, w 1972 z indywidualną salą, w 1988 z kolejną indywidualną w pawilonie poświęconym Włochom oraz w sekcji poświęconej przeglądowi „Front Nuovo delle Arti na Biennale 1948”.
W 1986 i 1992 został zaproszony na Quadriennale Narodowe Sztuki w Rzymie.
Najważniejsze wystawy podsumowujące ostatniej dekady to te z 1987 roku w Locarno i Mediolanie oraz z 1994 roku w Ferrarze, zorganizowane po jego śmierci, która nastąpiła 15 grudnia 1992 roku w Mediolanie.