Emilio Isgrò (1937) - Sans titre

Najbardziej doświadczeni kolekcjonerzy i miłośnicy dostrzegą niezwykle rzadką cechę tej pracy mistrza Emilii Isgrò, a mianowicie ten odcień wymazania, te słowa pozostawione częściowo widoczne tylko dla uważnych i ciekawych.

To charakterystyczny rys dla tej serigrafii, wydrukowanej w zaledwie 40 egzemplarzach, co czyni ją unikatowym elementem w cyklu malarskim mistrza, który zwykle albo całkowicie usuwa słowo, albo pozostawia je widoczne, podczas gdy tutaj mamy dodatek w postaci odcienia wymazania.

Emilio Isgrò, poprzez wymazanie, był wielkim prekursorem powiadamiania o dewaluacji i upadku słowa, języka, wartości, którą niosą słowa; zjawisko, które dziś przeżywamy bardziej niż kiedykolwiek.
Mistrz zaczął ostrzegać w 1964 roku przed tym, co dziś stało się codziennością, co jest prawdopodobne; zauważamy ten brak wartości słowa, rozumianego jako nośnik idei, możliwy do wyrażenia we wszystkich jego formach, od debat telewizyjnych, przez prasę drukowaną, w popularyzacji przez mass media i w coraz mniejszym społeczeństwie czytelnym, które tworzymy.
Mniej słów, mniej kultury w obiegu, ale poza krytycznymi dyskusjami o sztuce, co to oznacza w społeczeństwie?

Zdolność myślenia, a dodałbym, zdolność myślenia z krytycznym i własnym myśleniem, jest determinowana przez ilość i jakość słów, które posiada jednostka; nie możemy myśleć poza słowami, które znamy, jak nie da się zbudować domu bez całego niezbędnego materiału, im mniej materiału, tym mniej dom będzie kompletny, stabilny, wykonalny.
Ograniczanie słów ogranicza także koncepcje, które można stworzyć, i zdolność do wyrażania ich lub wyrażania się.
Zrozumienie założenia „mniej słów równa się mniej myśli” nadaje pracom Isgrò niezwykłą wartość kulturową i artystyczną.
Skrywanie słów za wymazaniem to sposób mistrza, by wzbudzić ciekawość odbiorcy dzieła, by skłonić go do eksplorowania tego, co leży pod słowem, wyobrazić sobie, co mogło zostać w relacji do tego, co pozostawiono „wolne” do czytania.
Proces koncepcyjny, odkrywanie, dochodzenie, refleksja nad słowami i ich rozmieszczeniem, niemal jakby Isgrò przyjął rolę pedagogiczną nauczyciela, a także intelektualisty.

Ale Isgrò nie jest tylko „nauczycielem”; jest także twórcą nowych reguł składniowych i formalnych, twórcą nowych opowieści, a także uważnym satyrykiem; mistrz to to, czym powinien być intelektualista — „budziciel sumień”.

Emilio Isgrò zatem wpisuje się w historię sztuki jako strażnik słowa, a szerzej kultury; rola fundamentalna, której coraz bardziej potrzebujemy.

Wymiary dzieła to 80 x 60 cm.

Numer edycji może nie odpowiadać numerowi fotografii.

Pochodzenie dzieła to galeria Grafika Manzoni, która wydała certyfikat autentyczności.