August Wilhelm von Hofmann - 2pp Autograph Letter - 1864

August Wilhelm von Hofman (1818-1892) Autograf listu, podpisany, 2 strony, z integralną pustą kartką, na papierze notatnikowym Museum of Practical Geology [London]. Datowany jedynie na poranek czwartego dnia, lecz prawdopodobnie na 1864 lub 1865.

Do „My dear Ward”. Nie ma wątpliwości, że to list Hoffmana do redaktora jego książki „Introduction to modern chemistry, experimental and theoretic”, obejmujący dwunastu wykładów wygłoszonych w Royal College of Chemistry, London: Walton and Maberley, 1865. Hofmann popiera propozycję Warda oznaczania „atomowości” pierwiastków cyframi rzymskimi i wskazuje, jak powinno to być wydrukowane. Hofmann odegrał istotną rolę w rozwoju i organizacji chemicznego środowiska XIX wieku zarówno w Niemczech, jak i w Wielkiej Brytanii.

Urodzony w Geissen, w 1836 roku wstąpił na miejscowy uniwersytet, by studiować prawo i filozofię, ale po wysłuchaniu wykładów Liebiga przeszedł na chemię. Po uzyskaniu doktoratu w 1841 roku służył jako asystent Liebiga i krótko wykładał na Uniwersytecie w Bonn.

W 1845 Hofmann został rekomendowany przez Liebiga na profesora i dyrektora nowo zorganizowanego Royal College of Chemistry w Londynie. Założony przez księcia Alberta i wzorowany na laboratorium Liebiga, Royal College, podczas dwudziestoletniego okresu kierownictwa Hofmann’a, wykształcił niektórych z najważniejszych chemików Anglii, w tym W. Perkina, H. Armstronga i J.R.A. Newlandsa. W 1865 Hofmann wrócił do Niemiec jako profesor chemii na uniwersytecie w Berlinie, gdzie pozostał aż do śmierci.

W 1867 założył Niemieckie Towarzystwo Chemiczne (Deutsche Chemische Gesellschaft) wraz z jego słynnym czasopismem Berichte, które ukazało się po raz pierwszy w 1868 roku. W 1865 Hofmann opublikował swoją książkę, An Introduction to Modern Chemistry. Tom ten dał błyskotliwe podsumowanie teorii typów i nowo powstającej teorii budowy, silnie wpływając na rewizję podręczników wstępnych zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych. W tej książce Hofmann po raz pierwszy wprowadził termin walence, w jego dłuższej odmianie kwantywaluencji (quantivalence), aby opisać zdolność łączenia atomu.

List z wcześniejszymi zagięcia, poza tym jasny i w stanie prawie doskonałym.