Abraham Bloemaert (1564-1651), Attrib. - Bacchus

Tytuł: Bacchus
Medium: olej na panelu
Wymiary: 60 x 45 cm

Abraham Bloemaert to artysta z Złotego Wieku Holandii, urodzony w Gorinchem w 1564 roku. Początkowo uczył się u swojego ojca Cornelisa Bloemaerta (1603–1692), architekta i rzeźbiarza, który przeprowadził się do Utrechtu w 1575. Następnie miał sześciu różnych nauczycieli, w tym Gerrita Splintera (?–1586) i Joosta de Beer (przed 1535 - 1591/93). W 1581 lub 1582 wyjechał do Francji, kończąc szkolenie w Paryżu i Fontainebleau, zwłaszcza pod kierunkiem Hieronymusa Francka (1578–1623).

Bloemaert spędził większość życia w Utrechtu, z wyjątkiem kilku lat w Amsterdamie między 1591 a 1593 rokiem. W 1611 został jednym ze współzałożycieli Gildii Świętego Łukasza w Utrechtu, której został dziekanem w 1618. Znany z tematów gatunkowych, motywów mitologicznych i precyzyjnych pejzaży, malował także tematy biblijne i duże ołtarze dla kościołów, takich jak kościół jezuitów w Brukseli i Sint Janskerk w Utrechcie.

Jako mistrz całego pokolenia malarzy Bloemaert wywarł znaczący wpływ na sztukę Utrechtu. Jego „Fondamenten der Teecken-Konst” (Fundamenty sztuki rysunku), zilustrowane przez jego syna Frédérica, kształciły młodych artystów aż po XIX wiek. Wśród jego najważniejszych uczniów byli Caravaggistowie Gerrit van Honthorst (1592–1656), Hendrick ter Brugghen (1588–1629) i Jan van Bijlert (1597–1671).

Abraham Bloemaert doświadczył krótkiego okresu karavagistycznego na początku lat 1620., co jest widoczne w Bacchusie przedstawionym tutaj. Bóg wina, koronujący się winogronami i zwrócony w lewo, cechuje się światłocieniem, które podkreśla rysy twarzy i kontury skóry. Ten wianuszek z winogron i liści winorośli widać także w innym Bacchu namalowanym przez Bloemaerta, znajdującym się w Buscot Park w Kolekcji Lords Faringdon (Rys. 2). Tutaj także światłocień potęguje wyraz twarzy, ukazując fizjognomiczną podobieństwo, które pozwala przypisać nasze dzieło temu samemu artyście.