Thilo Maatsch (1900-1983) - Zwei abstrakte Kompositionen

KOMPOZYCYJNA MALARSTWO
(Kurt Leonard o Thilo Maatsch 1976)

W aukcji znajdują się dwie abstrakcyjne kompozycje znanego niemieckiego artysty Thilo Maatsch z lat 1924/1973 w stylu Konstruktywizmu, rozmiar kartonu 35×45 cm, a motywy 14×14 cm oraz 17×42,5 cm. Stan dobry do bardzo dobrego, z niewielkimi mankamentami na brzegach. Na dole po lewej stronie krawędzi kartonu na odwrocie większego motywu widnieje lekkie zabarwienie.

Drzeworyty na cienkim japońskim papierze są podpisane pod motywem z prawej strony. Limitowana edycja drzeworytu z 1924 r. została wydana w małej liczbie zaledwie „10 egzemplarzy” między 1966 a 1973 rokiem. Datowanie motywów odpowiada przyporządkowaniu Thilo Maatscha w kolejnej, drobnej edycji wydawnictwa Panderma Verlag Carl Laslo na tych samych kartach (tam na papierze bütten). Oba arkusze pochodzą z tej samej edycji (nr 4)!

W równoległej aukcji znajdują się także dwie inne niemieckie postacie konstruktywistyczne (KESTING i BUCHOLZ).

ŻYCIORYS THILO MAATSCH (źródło m.in. Wikipedia)

Thilo Friedrich Maatsch (* 13 sierpnia 1900 w Brunszwiku; † 20 marca 1983 w Königslutter) był niemieckim grafikiem, malarzem i rzeźbiarzem. Był artystą sztuk abstrakcyjnych i konkretnych oraz konstruktywizmu.

W roku 1918 Maatsch założył wraz z Rudolfiną Jahns i Johannesem Molzahnem „Towarzystwo Przyjaciół Młodej Sztuki” w Brunszwiku. Wśród członków znajdowali się m.in. Lyonel Feininger i Paul Klee. Ponadto Wassily Kandinsky, który wspierał Maatsa i czcił go jak swojego ojca, zaprojektował znak grupy. Jeszcze w tym samym roku Maatsch zaprzyjaźnił się z kolekcjonerem sztuki Otto Ralfsem. W latach 1919 i 1921 odwiedzał on Heinricha Vogela w Worpswede.

W 1924 r. nastąpił pierwszy zakup dzieła Thilo Maatscha przez brunszwickiego kolekcjonera Otto Ralfa. Towarzyszył mu przy tym Nina i Wassily Kandinsky w mieszkaniu trzypokojowym Maatscha, by wybrać obraz olejny. Dla Maaatscha było to ogromne wyróżnienie, by jego dzieło znalazło się w kolekcji obok prac Mondriana, Kandinsky’ego, Klee i innych wtedy już znanych artystów. W 1925 r. Ralfs zainicjował wystawę „Towarzystwo Przyjaciół Młodej Sztuki”.

W Bauhausie w Weimarze, a później w Dessau, nawiązał znajomość z Paulem Klee, Lyonelem Feiningerem, László Moholy-Nagy, Williamem Wauerem i Lotharem Schreyerem. Kandinsky, Klee oraz Moholy-Nagy pozwalali mu przebywać w swoich pracowniach i u nich studiować. Z Kurtem Schwittersem łączyła go nie tylko przyjaźń, lecz także podobna forma wyrazu, dlatego Maatsch bywa czasem zaliczany do kręgu Schwittersa.

Jeszcze w tym samym roku Maatsch wstąpił do Novembergruppe i został jej członkiem. Nastąpiła także coroczna obecność aż do 1932 r. na „Wielkiej Berlińskiej Wystawie Sztuki”. W 1927 r. Herwarth Walden zorganizował mu w swojej galerii Der Sturm wystawę, o czym Maatsch sam z dumą relacjonował w 1970 roku, że „co najmniej 50 grafik i około 10 akwareli oraz kilka obrazów” – pierwszą wystawę indywidualną.

Pod nazizmem przyszłość artystów awangardowych została podobnie jak dla wielu innych artystów dotknięta upadkiem. W 1933 r. po raz pierwszy skonfiskowano prace Maatscha. W 1934 r. został wyoutowany z Reichskammer der Bildenden Künste, Maatsch uznany za „entartet”.

Dwudziest lat po zakończeniu wojny nastąpiło ponowne odkrycie, około 1966 r., a od tego momentu nastąpił gęsty ciąg wystaw. Dzieła Maatscha były kupowane przez bardziej znane prywatne kolekcje, w tym zwłaszcza Carl Laslo, który aktywnie wspierał go m.in. wydaniem kilku edycji portfolio oraz publikacją książkową, a także Alfreda i Elisabeth Hoch. Wysoce ceniony Thilo Maatsch zakończył życie w Königslutter w 1983 roku.