Walter Valentini (1928) - La città del sole

Walter Valentini –

Miasto słońca

Drogocenna akwaforta/akwatinta retuszowana ręcznie przez artystę.

Rok: 1987.
Wielkość arkusza: 208 x 80 cm.
Wydanie: podpisane ręcznie i ponumerowane: II/XV.
Technika: rycina wklęsła z retuszami w folii złotej.
Dzieło jest poparte Certyfikatem autentyczności galerii sztuki Alter Ego z Ponte Tresa, Szwajcaria.
Zostanie wysłane kurierem ekspresowym.
Dzieło zostało opublikowane w katalogu TxT Opera grafica '72 - '89.

Dzieło nie jest oprawione, zdjęcia są wyłącznie ilustracyjne.

Walter Valentini:
Artysta o międzynarodowej sławie, wystawy indywidualne od 1973 do dziś: we Włoszech, od Messyny, Mediolanu, Rzymu, Neapolu, Bari, Bolonii, Trieste, Bolzano, Padwy, Mantovy, po Cagliari, itp.;
Za granicą, od Krakowa, Sztokholmu, Hamburga, Nowego Jorku, Luksemburga, Aspen (USA), Paryża, Antwerpii, Kolonii, Monte Carlo, Stambuł, Ankara, Strasburga, Waszyngtonu, Chicago, Boston, Vancouver, Seul, Lublany, Lizbony, Pragi, Innsbrucka, Hollola (Finlandia), Buenos Aires,
Bukaresztu, Madrytu, Kopenhagi, San Francisco, Tokio, Sakaide (Japonia), Fredrikstad (Norwegia), Düsseldorf, Zurych, Oakland (USA), Barcelonę, Bazyleę, Gandę (Belgia), Zurych, Soest (Holandia), Moskwa, itp.

Zdobył liczne nagrody i brał udział w wielu wystawach: pierwsza Biennale Rzeczpospolitej Włoskiej Rzeczywistej w Wenecji w 1955 roku; Międzynarodowa Biennale w Ibizie i Listowel; Międzynarodowa Biennale w Krakowie w 1984 roku; Międzynarodowa Biennale w Lublinie w 1984 i 1989; Biennale w Wenecji „XLVII”; Quadriennale w Rzymie w 1999.
Stworzył na zamówienie duże instalacje w Mediolanie, Bolonii, Reggio Emilia, Chiaravalle (Ancona), Pesaro, Siegburg (Niemcy), Connecticut i Aspen (USA).
Był częścią grupy, która zaprojektowała kościół Ca’ Staccolo w Urbino w 2001 roku.
Wszechświat Valentiniego jest poetycki, rytmiczny i muzyczny, z symboliką geometryczną i evocativ, prowadzącą do niemal metafizycznej i surrealistycznej syntezy, relacji między znakiem, strukturą a materią wizualną, która zmierza ku nowemu konstruktywizmowi nasyconemu sugestiami, by ukazywać „stany umysłu.” Od lat 70. zajmował się związkiem między malarstwem a rytem, wraz z głębokim określeniem przestrzeni z nacechowaniem temporalnym, czasu i przestrzeni, interpretowanych i ponownie wynalezionych mistrzowsko poprzez linie, zarysowania, pościerane mury, magiczne i poetyckie architektury i geometrie.

Walter Valentini urodził się w Pergola (Pesaro). Valentini mieszkał w Rzymie od 1947 do 1948 roku, a w 1949 przeniósł się do Mediolanu, gdzie w gronie jego nauczycieli wymieniano Maxa Huber, Albe Steinera i Luigi Veronesiego. W 1950 przeprowadził się z Lombardii do Urbino, gdzie mieszkał do 1955 i uczęszczał do Instytutu Sztuk Pięknych (Szkoła Książki). To tutaj poznał sztukę druku. W tym mieście spotkał także kulturę renesansową, która pozostawiła wyraźny ślad w jego przyszłej pracy. W owym czasie Valentini poświęcał się głównie badaniom w grafice i druku, biorąc udział w wystawach specjalistycznych. Po ukończeniu studiów w 1955 roku opuścił Urbino i wrócił do Mediolanu, gdzie mieszka do dziś. W Mediolanie rozpoczął karierę jako graphic designer, stopniowo zajmując się malarstwem. Był zafascynowany geometrycznym uniwersum, które zdaje się rezonować z metafizyczną sztuką De Chirico. To właśnie te ściśle formalne aspekty Valentini podkreślał w latach 70., zawsze z perspektywy technicznej.