Olympus PEN-EES / EE3 Aparat półklatkowy

Olympus kamera:

- Olympus PEN-EES (numer seryjny: 274667) + futerał + uchwyt na lampę błyskową + filtr UV 22,5 mm SL 39Ø3C (szerokość migawki działa; brak gwarancji na pomiar światła)
- Olympus PEN-EE3 (numer seryjny: 2319699) + pasek na nadgarstek + futerał (migawka działa; brak gwarancji na pomiar światła)

Zdjęcia i opis dają dobry pogląd na stan zewnętrzny sprzętu.

******************
Jeśli przedmiot nie był testowany lub oferowany jest wyłącznie do części/zbierania/naprawy, ryzyko ponosi kupujący. Przedmioty na tej aukcji sprzedawane są "AS-IS". To znaczy, że po zakupie nie będzie możliwości roszczeń dotyczących działania i/lub wyglądu przedmiotów.
******************

Seria Pen to rodzina aparatów małogramowych, które były produkowane przez Olympus od 1959 do początku lat 80. To aparaty z stałym obiektywem i jednym szukaczem. Oryginalna Pen została wprowadzona w 1959 roku. Zaprojektowana przez Maitani Yoshihisę, była pierwszym aparatem półkadrowym produkowanym w Japonii. Była jednym z najmniejszych aparatów, który używał filmu 35 mm w standardowych kasetach 135. Nazwa wzięła się z koncepcji, że aparat jest tak poręczny jak długopis. Koncepcja szybko została skopiowana przez wielu innych japońskich producentów.
Nastąpiła seria modeli pochodnych, z których niektóre były łatwiejsze w obsłudze dzięki wprowadzeniu automatycznego naświetlania, na przykład Pen EE.
W 1966 roku nadeszło pojawienie się Rollei 35, niemal tak kompaktowego aparatu, który robił normalne zdjęcia 24×36, co zapoczątkowało koniec koncepcji półkadrów. Jednak Olympus nadal produkował łatwiejsze modele z rodziny Pen przynajmniej do 1983 roku. Sprzedano 17 milionów aparatów Pen półkadr.

Rodzina Pen E jest łatwo rozpoznawalna po oknie światłomierza selenium wokół obiektywu. Pierwszy model z serii Pen E to Pen EE, wprowadzony w 1961 roku. Ten model skierowany był do amatorów i posiadał całkowicie automatyczne naświetlanie i stałe ustawienie ostrości. Był prawdziwym aparatem typu point-and-shoot z obiektywem 28 mm f/3.5. Istniały dwie podwersje EE.Pierwsza wersja miała jeden czas migawki 1/60 s, używany zarówno przy zdjęciach z błyskiem jak i bez. Późniejsze wersje EE (i wszystkie późniejsze pochodne) miały dwa czasy migawki: 1/200 s i 1/40 s (w niektórych źródłach pobieżnych błędnie podawano 1/250 s i 1/30 s; instrukcje podają poprawne wartości). W trybie błysku migawka była ustawiona na najwolniejszą wartość, a w trybie bez błysku czas migawki automatycznie przełączał się w zależności od warunków oświetleniowych. Dla obu podwersji EE zakres przysłony wynosił od f/3.5 do f/22, a ISO od 10 do 200. Pen EE mógł używać filtrów o średnicy 22,5 mm lub 43,5 mm. Główną różnicą między starszym EE a nowszą podwersją było wykończenie materiałem: starszy model miał materiał podobny do skóry, natomiast nowszy model miał wzór plecionkowy (zwykle szary).

Pen EE-S, wprowadzony w 1962 roku, to ten sam model z obiektywem 30 mm f/2.8 i pierścieniem ostrzenia, niezbędnym ze względu na większy przysłonowy otwór. Większość parametrów była podobna do EE z dwoma czasami migawki.

W 1966 roku aparaty lekko zaktualizowano i nadano im nazwy Pen EE (EL) i Pen EE-S (EL), z dostosowaną rolką mechanizmu błonowego, aby ułatwić ładowanie filmu. EL oznacza Easy Loading (łatwe ładowanie). Można je rozpoznać po małej etykietce z napisem EL z przodu aparatu lub po otwarciu aparatu i obejrzeniu mechanizmu ładowania filmu. Wcześniejsze, nie-EL rolki były grube, plastikowe, szare cylindry.

Pen EE-D, produkowana od 1967 do 1972, to droższy model z automatycznym naświetlaniem, czujnikiem CdS, ostrą ostrością 32 mm f/1.7 i gwintem na błysk. Zakres czułości filmu wahał się od 12 do 500 ISO. Aparaty EE-D miały szerszy obiektyw niż typowe EE.

Pen EE-2, produkowana od 1968 do 1977, jest prawie identyczna z Pen EE, z nierozkręcalnym tyłem, z gwintem na błysk i z czujnikiem naświetlenia. Zakres czułości filmu dostosowano do nowszych emulsji i wynosił teraz od 25 do 400 ISO. Czasy migawki były takie same jak w EE: 1/200 i 1/40 s. EE-2 mogła używać tylko większych filtrów (43,5 mm).

Pen EES-2, produkowana od 1968 do 1971, to zmodernizowana wersja EE-S, z nierozkręcalnym tyłem, błyskiem, automatycznym czujnikiem światła i dostosowanym zakresem ISO dla nowszych filmów (25-400 ISO).

Pen EE-3, produkowana od 1973 do 1983, wyglądała jak identyczny aparat, ale była także wyposażona w system Flashmatic. W połączeniu z odpowiednim fleszem GN14 użytkownik mógł uzyskać skorygowaną wartość przysłony, ustawiając pierścień przysłony na jedną z przybliżonych odległości (1–4 m).

Pen EF, wprowadzona w 1981 roku, była ostatnim modelem Pen. Aparat ten jest porównywalny z Pen EE-2 lub Pen EE-3, ale ma wbudowaną małą lampę błyskową. Dostępny był tylko w czarnej wersji z białymi literami. Czasy migawki to 1/40 i 1/200 s, a czułość filmu wahała się od 25 do 400 ISO."