Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta pracа reprodukuje jedną z ilustracji pierwotnie stworzonych przez Miró do zilustrowania księgi wierszy “Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisaną przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w 2004 roku.
Wykonane na papierze vellum z włókna bawełnianego o wysokiej gramaturze.
Podpisane na płycie.
Pieczęć wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie ostrożnie manewrowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto obejmować pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na Akademii La Llotja sprzeciwiając się woli swoich rodziców, którzy chcieli, żeby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów. Jego malownicze pejzaże emocjonalne, które kształtują jego osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japońska. Mont-roig, niewielka miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrą wobec intelektualnego zgiełku, który panuje w Paryżu, gdzie przeniósł się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Ekspresjonizm abstrakcyjny odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuszcza swój exile we Francji i osiedla się na Półwyspie Mallorcki, w Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Więź z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezależnego od określonego ruchu. Treść w kształtach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach wstępnych, mają twórczy animus wierszy przypadkowych Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na Akademii La Llotja sprzeciwiając się woli swoich rodziców, którzy chcieli, żeby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego malownicze pejzaże emocjonalne, które kształtują jego osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrą wobec intelektualnego zgiełku, który panuje w Paryżu, gdzie przeniósł się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Ekspresjonizm abstrakcyjny odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró opuszcza swój exile we Francji i osiedla się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydującym elementem jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró ucieka od akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Treść w formach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joán Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach wstępnych, mają twórczy animus wierszy przypadkowych Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte.