Jonathan Swift - Gulliver's Travels - 1895

„Podróże Gullivera” Jona A. Swifta - George Routledge, Londyn - nowa edycja z 1895 roku - format 18 cm x 15 cm - stan: dobry, w ozdobnej oprawie, pewne przetarcia na oprawie, podpis na pierwszej wewnętrznej kartce, z kolorowymi ilustracjami według J. Wheelera i 43 ilustracjami.

Podróże Gullivera, początkowo zatytułowane Podróże do kilku odległych narodów świata. W czterech częściach. Przez Lemuela Gullivera, najpierw chirurga, a potem kapitana kilku statków, jest powieścią prozatorską z satyrą polityczną napisaną w 1726 roku przez anglo-irlandzkiego pisarza i duchownego JonathanSwifta.[1][2] Powieść satyryzuje ludzką naturę i wymyślony podgatunek literacki „opowieści podróżnicze”. Podróże Gullivera to jedna z najsłynniejszych klasyk literatury zarówno angielskiej, jak i światowej, która spopularyzowała fikcyjną wyspę Liliput. Poeta John Gay skomentował dzieło: „Jest powszechnie czytane, od rady gabinetowej po krzesełko w przedszionku.”[3] Chociaż powieść zazwyczaj klasyfikowana jest jako literatura dziecięca, Swift pierwotnie napisał ją jako satyrę polityczną. Książka była adaptowana na sceny teatralne, filmy, telewizję i radio na przestrzeni wieków.

Historia opowiada o Lemuelu Gulliverze, odważnym Angliku, który podróżuje do serii dziwnych i odległych krain, każda zamieszkana przez niezwykłe istoty, które odzwierciedlają różne aspekty ludzkiej natury i społeczeństwa. W Lilipucie spotyka malutkich ludzi zaangażowanych w drobne spory polityczne; w Brobdingnag — jest małym człowiekiem wśród gigantów, którzy krytykują europejskie zwyczaje; w Lapucie spotyka teoretycznie bezsensownych intelektualistów oderwanych od rzeczywistości; a w krainie Houyhnhnmsów znajduje racjonalne konie żyjące w spokojnym współistnieniu z dzikimi istotami ludzkopodobnymi zwanymi Yahoo. Dzięki tym podróżom powieść satyryzuje wady różnych cywilizacji.

Nie wiadomo dokładnie, kiedy Swift zaczął pisać powieść, lecz uważa się, że był to zamiar satyry na popularne gatunki literackie. Do połowy 1725 roku książka była ukończona i jako satyra polityczna bardzo prawdopodobne jest, że Swift zlecił skopiowanie rękopisu innemu pisarzowi, aby jego autorstwo nie mogło być użyte jako dowód w przypadku ewentualnego procesu. Powieść zawiera także liczne wymyślone wyrazy, określane jako Lilipucia język, które krytycy twierdzą, że mogły zostać zainspirowane hebrajskim. Po publikacji książka odniosła natychmiastowy sukces, a Swift twierdził, że napisał Podróże Gullivera „aby drażnić świat bardziej niż go zajmować”. Początkowe opinie publiczne były przeważnie pozytywne, a większość czytelników chwaliła bystry charakter satyry, realistyczne opisy podróży do odległych krain i polityczne niebezpieczeństwa, z którymi podróżnicy często stykają się jako goście. Jednak niektórzy krytycy oskarżali Swifta o nadmierną mizantropię. Angielski pisarz William Thackeray opisał prace jako „blaspemiczne”, twierdząc, że zbyt surowo przedstawia społeczeństwa ludzkie.

Podróże Gullivera pozostają popularne także we współczesnych czasach dzięki przenikliwej krytyce społecznej i tematom, które wciąż pobudzają do dyskusji. Satyra powieści, zwłaszcza jej rozbudowana krytyka ludzkiej natury, wad społecznych i norm oraz relacji międzyludzkich, nadal jest studiowana w kręgach literackich. Od śmierci Swifta stał się on najczęściej czytanym i tłumaczonym irlandzkim autorem, a „Podróże Gullivera” utrzymują swoją pozycję jako najczęściej drukowana książka irlandzkiego pisarza w bibliotekach i księgarniach na całym świecie.