Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offsetowa litografia Hansa Hartunga (*)
Reprodukcja dzieła „T1971-R30”, wykonana przez Hartung w 1971 roku.
Wykonana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Legalnie autoryzowana przez Fundację Hartung-Bergman.
Podpisana na płycie przez artystę.

Specyfikacja:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, zawsze przechowywane w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego oferowane w stanie doskonałym).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie ostrożnie przetworzone i zapakowane w kartonowy, wzmocniony pakiet. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung jest ważnym niemieckim malarzem naturalizowanym na francuskiego obywatela, znanym z abstrakcyjnych prac o kaligraficznych czarnych pociągnięciach na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był również samoukiem malarzem i kompozytorem. Pomiędzy 1915 a 1926 rokiem studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Staatliche Hochschule für Bildende Künste w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawił w Dreźnie. W 1937 podczas wystawy zbiorowej w Jeu de Paume w Paryżu (Francja) poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana Gonzáleza, który miał na niego ogromny wpływ. González udzielił mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej drogi artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, by uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii, a następnie zapisał się do Legii cudzoziemców na północnym Afryce. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie nabył francuskie obywatelstwo i w 1947 zrobił znaczącą wystawę indywidualną w Paryżu.
Od początku trzymał się z daleka od ruchu Bauhausu, do którego odnosił się jako do chwilowej mody. Jego malarstwo, całkowicie abstrakcyjne, odzwierciedlało jego pogląd na reprezentację rzeczywistości: wolna i czysta ekspresja musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzla stały się podstawową cechą jego metody pracy.
Prędkość procesu twórczego była, według jego własnych słów, duchową potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheima w 1956 roku oraz w 1960 roku Grand Prix Internacional da Bienal de Veneza.