Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania tomiku wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanego przez Tristana Tzarrę w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisane na płycie drukarskiej.
Na odwrocie arkusza znajduje się pieczęć wydawcy oraz Spadku Miró.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Nakład: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, zawsze przechowywane w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego w doskonałym stanie).

Praca zostanie starannie obsłużona i zapakowana w płaskie kartonowe opakowanie wzmocnione. Wysyłka zostanie zarejestrowana z numerem śledzenia.

W przesyłce będzie również pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls wyrażenia abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupiał się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem na Majorce później, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, nieustannie dążąc do uniwersalnego i czystego dzieła, niezwiązanego z żadnym konkretnym ruchem. Treść w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez sam akt plastyczny Joao Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfowe Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zryw wierszy przypadkowych Tzary.
Wydanie oryginalne było prowadzone przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie. Jak wyżej.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie punktem odniesienia do intelektualnego poruszenia, które on przeżywa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał obok Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxa Ernsta na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Miró porzuci swię wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jakiego zawsze pragnął. Skupiał się tam na pracy przy rzeźbach i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem na Majorce później, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, wciąż poszukując uniwersalnego i czystego dzieła, nie przynależącego do żadnego określonego ruchu. Treść w formach i w publicznych manifestacjach, to dzięki temu plastycznemu aktowi Joao Miró pokazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia wyjątkowego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

ax

Pełni powtórzenia tekstu i listy tagów bez zmian pozostawiono w oryginale, ponieważ są to nazwy własne i zestawienia artystów.

Tagi:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keefe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies Vander Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti. Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bvlgari. Adami Alberti Alcaraz Alfaro Baldaccini Baldeweg Barceló Barjola Canogar Cabellut Caruncho Ceesepe Chillida Chirino Clavé Condé Cruz-Díez Dalí Dokoupil Equipo Crónica Gudmundur Feito Genovés Goya Gordillo Guinovart Hernández Pijuan Iglesias Lacalle Joana Miró Misterpiro Mompó Palazuelo Pérez-Villalta Picasso Plensa Rafols-Casamada Reche Redondela Saura Soto Sicilia Tàpies Teixidor Quetglas Úrculo Uslé Varela Valdés Villalba Yturralde