Bernd and Hilla Becher - Typologien (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2003

Witajcie w kolejnej edycji WIELOLETNIEJ BARDZO POPULARNEJ LICYTACJI JEDNEGO SPRZEDAWCY przez 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy). Tym razem z NAJLEPSZĄ WYBORÓWĄ z 1926–2026, czyli z ostatnich 100 (!) lat historii fotografii książek.

ŚWIETNA OKAZJA, aby nabyć tę WYJĄTKOWĄ książkę autorstwa Bernda i Hilly Becher –
W NOWYM STANIE.

Książka zawiera 130 – a co za tym idzie prawie wszystkie istniejące – kompilacje pojedynczych fotografii tego samego rodzaju budynków jako tableaux. Becherowie przygotowali łącznie dwanaście grup tematycznych budynków przemysłowych, od wież wodnych po zbiorniki gazu, wieże chłodnicze, silosy zbożowe czy kopalnie po hale fabryczne, w typologiach o różnej liczbie elementów. Skondensowana z tego bogactwo materiału – łącznie 1528 fotografii – pozwala na porównawczy przegląd i łączy naukowy systematykę z estetycznym empiryzmem.

Nowa, nienaruszona, nieczytana; wciąż oryginalnie zapakowana w plastikową folię producenta.
KOPIA DLA KOLEKCJONERA.

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrona, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

Bernhard „Bernd” Becher (1931–2007) i Hilla Becher, z domu Wobeser (1934–2015), byli niemieckimi artystami koncepcyjnymi i fotografami pracującymi jako duet współtwórczy. Najbardziej znani są z obszernej serii fotografii, czyli typologii, budynków i struktur przemysłowych, często ujętych w siatki. Jako założyciele tego, co stało się znane jako „szkoła Bechera” lub „Düsseldorfska Szkoła Fotografii”, wpłynęli na pokolenia dokumentalnych fotografów i artystów w Niemczech i za granicą. Otrzymali Nagrodę Erasmus i Nagrodę Hasselblada.

Szkoła Fotografii Düsseldorf odnosi się do grupy fotografów, którzy w połowie lat 70. studiowali w Kunstakademie Düsseldorf pod kierunkiem wpływowych fotografów Bernda i Hilli Becherów.
Znani z rygorystycznego przywiązania do niemieckiej tradycji z XX wieku Neue Sachlichkeit (Nowa Obiektywność), fotografie Becherów były jasnymi czarno-białymi obrazami archetypów przemysłowych (wyłomy mechaniczne, wieże wodne, bunkry węgla).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff i Thomas Struth modyfikowali podejście swoich nauczycieli, stosując nowe możliwości techniczne i osobistą, współczesną wizję, przy jednoczesnym zachowaniu metody dokumentalnej wyznawanej przez ich mentorów.

Schirmer i Mosel, Monachium. 2003.

Dokument, 290 x 290 mm. 256 stron. 130 stron ze zdjęciami z 1528 pojedynczych fotografii. Zdjęcia: Bernd i Hilla Becher. Redakcja Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen. Tekst: Armin Zweite, Thomas Weski, Ludger Derenthal, Susanne Lange. Tekst po niemiecku.

Świetna książka Bernd i Hilla Becher – W IDEALNYM STANIE.

Becherowie –
słynni z ich książek artystycznych (Martin Parr, The Photobook, tom 2, str. 268/269).
Becherowie –
twórcy „Anonyme Skulpturen” (Martin Parr, The Photobook vol 2, str. 266).
Becherowie –
słynni z „Becher-Class” lub „Becher-School”.
Becherowie –
nauczyciele Andreasa Gurskiego, Thomasa Ruffa, Candidy Höfer, Thomasa Strutha i innych.

„Bernd Becher urodził się w Siegen. Studiował malarstwo w Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart w latach 1953–1956, następnie typografię u Karla Rössinga w Kunstakademie Düsseldorf w latach 1959–1961. Hilla Becher urodziła się w Potsdamie. Zanim Hilla zaczęła studia fotografii w Kunstakademie Düsseldorf od 1958 do 1961, ukończyła praktykę jako fotograf w rodzinnym Potsdamie. Oboje zaczęli pracować jako wolni strzelcy fotografowie dla Troost Advertising Agency w Düsseldorfie, koncentrując się na fotografii produktowej. Pobierali ślub w 1961 roku.
Spotkali się jako studenci w Kunstakademie Düsseldorf w 1957 roku; Bernd i Hilla Becherowie po raz pierwszy współpracowali nad fotografowaniem i dokumentowaniem znikającej niemieckiej architektury przemysłowej w 1959 roku. Ruhrowa dolina, gdzie rodzina Becherów pracowała w przemyśle stalowym i górniczym, była ich początkowym celem. Byli zafascynowani podobnymi kształtami, w których projektowano niektóre budynki. Po skatalogowaniu tysięcy zdjęć pojedynczych obiektów zauważyli, że różne budynki – na przykład wieże chłodnicze, zbiorniki gazu i bunkry węgla – łączą wiele charakterystycznych cech formalnych. Ponadto byli zafascynowani faktem, że tak wiele z tych budynków przemysłowych wydaje się być zaprojektowanych z dużą uwagą na design.
Wspólnie Becherowie najpierw fotografowali aparatem 6x9 cm, a potem (po 1961) głównie dużego formatu Plaubel Peco 13x18 cm monorail. Fotografowali te budynki pod różnymi kątami, ale zawsze z prostym, „obiektywnym” punktem widzenia. Regulowane prowadnice w aparacie monorail umożliwiały im kontrolę perspektywy, aby utrzymać równoległe linie na fotografiach. Wykorzystywali szeroką gamę obiektywów od 90 mm szerokokątnych po 600 mm teleobiektywy, aby podobne tematy wydawały się podobnie duże, mimo że nie zawsze mogli fotografować z tych samych odległości. Zdecydowali się na pracę w czerni i bieli zarówno z powodu możliwości uchwycenia trójwymiarowego objętości bez rozpraszającego koloru, jak i z powodu niezawodności i kosztów w odniesieniu do narażanych materiałów barwnych w tamtym czasie. Po pracy z szklanymi płytami fotograficznymi 13x18 cm przeszli na negatywy o czułości 25 ASA około 1970 roku. Zwykle wykonywali dwa naświetlenia dla każdego widoku, o czasie ekspozycji od 10 sekund do minuty. Becherowie dzielili się zadaniami w ciemni: Bernd wywoływał negatywy, Hilla robiła odbitki. Aby niebo w ich odbitkach było białe, często fotografowali w pochmurne dni, ale dostosowywali oświetlenie dla każdego motywu (używając filtra niebieskiego, gdy niebo było niebieskie) lub fotografowali wcześnie rano w wiosennych i jesiennych porach roku. Ich motywy obejmowały domy ramowe (konstrukcja drewniana), stodoły, wieże wodne, kopalniane żeremia, wieże chłodnicze, żurawie zbożowe, bunkry węgla, piecy w koksowniach, rafinerie ropy, długie piece, zbiorniki gazu, silosy magazynowe i magazyny. Na każdej lokalizacji Becherowie tworzyli także ogólne zdjęcia krajobrazowe całego zakładu, które ukazywały struktury w kontekście i pokazywały, jak odnoszą się do siebie nawzajem. Wykluczali wszelkie detale, które odciągałyby uwagę od centralnego tematu, i zamiast tego ustanawiali porównania perspektywy i oświetlenia, które prowadziły oko do podstawowego schematu strukturalnego prezentowanych obrazów. Zasada ta, powiązana z filozofią leżącą u podstaw ruchu Nowy Topograficki, jest najbardziej widoczna w dwóch publikowanych seriach: Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten i Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, w których obrazy zestawiono w grupy po trzy. Kolejny wczesny projekt, który realizowali niemal dwie dekady, ukazał się jako Framework Houses (Schirmer/Mosel) w 1977 roku, wizualny katalog typów konstrukcji, podejście charakteryzujące większość ich pracy.

W zwracaniu uwagi na kulturowy wymiar architektury przemysłowej ich praca podkreślała także potrzebę ochrony tych budynków. Z inicjatywy duetu kolonia Zollern II/IV w kopalni Dortmund-Bovinghausen w Rhinelandie, zabytkowy obiekt z wyjątkiem hali maszynowej (secesja), został uznany za zabytkowy obiekt chroniony.

Becherowie fotografowali także poza Niemcami, w tym od 1965 roku budynki w Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, a później w Stanach Zjednoczonych. W 1966 roku wyruszyli w sześciomiesięczną podróż po Anglii i południowej Walii, wykonując setki zdjęć przemysłu węgla wokół Liverpoolu, Manchesteru, Sheffieldu, Nottinghamu i doliny Rhondda. W 1974 roku po raz pierwszy pojechali do Ameryki Północnej, odwiedzając miejsca w New Jersey, Michiganie, Pensylwanii i południowej Ontario, prezentując szeroki zakres konstrukcji przemysłowych, od kopalnianych rozdzielnic po drewniane wieże wentylacyjne.

Becherowie wystawiali i publikowali swoje pojedyncze zdjęcia galanowe w grupach tematycznych w siatce z sześciu, dziewięciu lub piętnastu obrazów. Do połowy lat 60. Becherowie wybrali preferowaną formę prezentacji: obrazy o podobnych funkcjach były pokazywane obok siebie, aby zachęcić widza do porównywania ich form i projektów w oparciu o funkcję, regionalne osobliwości czy wiek obiektów. Becherowie używali terminu „typologia” do opisania tych uporządkowanych zestawów fotografii. Tytuły prac są zwięzłe, a napisy podają jedynie czas i miejsce. W latach 1989–1991, na wystawie w Dia Art Foundation w Nowym Jorku, Becherowie wprowadzili drugi format do swojego dorobku: pojedyncze obrazy, większe – dwudziestoczterubajtowe na dwadzieścia cala – prezentowane indywidualnie, a nie w siatce tableaux.

W 1976 roku Bernd Becher zaczął nauczać fotografii w Kunstakademie Düsseldorf (kwestie polityczne uniemożliwiły jednoczesne zatrudnienie Hilli), gdzie pozostał w kadrze do 1996 roku. Przed nim fotografia była wykluczana z tego, co w dużej mierze było szkołą malarską. Wywarł wpływ na studentów, którzy później zdobyli uznanie w świecie fotografii. Byli uczniowie Bernda to m.in. Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte i Elger Esser. Bernd zmarł w Rostocku.

Po śmierci Bernda Bechera jego wdowa Hilla kontynuowała ponowne składanie ich prac, głównie przy użyciu istniejących fotografii.

Becherowie mieli pierwszą wystawę w galerii w 1963 roku w Galerie Ruth Nohl w Siegen. Ich twórczość stała się bardziej znana w Stanach Zjednoczonych po publikacji książki Anonyme Skulpturen (Anonimowe Rzeźby) w 1970 roku. Becherowie byli pokazywani w George Eastman House i w solowych wystawach w Sonnabend Gallery, Nowy Jork, w 1972 roku. W 1974 roku Institute of Contemporary Arts w Londynie zorganizowało wystawę ich prac, która przeszła przez Wielką Brytanię. Para została zaproszona do udziału w Documenta 5, 6, 7 i 11 w Kassel w latach 1972, 1977, 1982 i 2002 oraz na Bienal de São Paulo w 1977. Stedelijk Van Abbemuseum w Eindhoven zorganizował retrospektywę ich twórczości w 1981 roku. W 1985 roku ich prace były prezentowane na dużej wystawie muzealnej, która podróżowała do Museum Folkwang w Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris i Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège w Belgii. W 1991 roku artyści zdobyli Leone d’Oro za rzeźbę na Biennale w Wenecji. Instalacja wenecka została później ponownie zaaranżowana w 1991 roku w retrospektywnej wystawie w Kölnischer Kunstverein, Kolonia. Instalacja Typologies była prezentowana w 1994 roku w Ydessa Hendeles Art Foundation, Toronto, oraz w Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte w Münster. Inne retrospektywy twórczości pary zorganizowali: Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture w Kolonii (1999 i 2003), Centre Georges Pompidou w Paryżu (2005) i Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2008).

W 2014 roku Hilla Becher zredagowała wystawę „August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'” w Bruce Silverstein Gallery w Nowym Jorku. W przeciwieństwie do poprzednich prezentacji, architektoniczne obrazy Becherów były wyświetlane jako pojedyncze „portrety”, podczas gdy fotografie Sandera ludzi były reprezentowane jako siatki typologiczne. W 2022 roku Metropolitan Museum of Art zorganizowało dużą retrospektywę ich dorobku fotograficznego, która zyskała „blokersowe” recenzje od czołowych krytyków sztuki.

Szkoła Bechera wpłynęła na wielu (głównie niemieckich) fotografów, w tym na Andreasa Gurskiego, Thomasa Strutha, Thomasa Rufa, Candide Höfer, Laurenza Bergesa, Bernharda Fuchsa, Axela Hütte, Szymone Nieweg i Petry Wunderlich. Kanadyjski fotograf Edward Burtynsky również czerpał inspirację z duetu i pracuje w podobnym sposobie. Oprócz swoich istotnych cech dokumentalnych i analitycznych, długoterminowy projekt Becherów wywarł również znaczny wpływ na Minimalizm i Sztukę Konceptualną od lat 70.

Najwyższą cenę osiągnęło jedno z dzieł duetu – Water Towers (1962) – siatka z dziewięciu fotografii, które sprzedano za 441 940 USD w Sotheby’s Paris 15 listopada 2015 roku.