Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez T. Tzara w 1947 roku.
Wydano w Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie drukarskiej.
Pieczęć wydawcy i Kano Miró z Sekcji Spadków na odwrocie kartki.
Zawiera certyfikat autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie zarezerwowane i zapakowane w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również pełne ubezpieczenie o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego.

(*) Joаn Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkoła La Llotja była dla niego decyzją sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem wobec intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i twórcami najkształtszymi w swoim czasie. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacometti’ego i wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Istota ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuścił swój exil we Francji i osiedlił się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Wiązanie z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła uniwersalnego i czystego, nieprzynależnego do żadnego określonego ruchu. Zawartość w formach i w publicznych manifestacjach, jest to poprzez akt plastyczny, gdzie Joаn Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczą świeżość losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie było pod redakcją Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 było kolorowych, z czego 18 było hors-texte. (*) Joаn Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkoła La Llotja była dla niego decyzją sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a potem Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem wobec intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i artystami najbardziej kreatywnymi w swoim czasie. Tam poznał Arpa, Magritta, Brancusia i Giacomettiego, a także wystawiał z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Max Ernst na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Wyzwaniem ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exil we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą stanowić tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzynależnego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i w publicznych manifestacjach, to dzięki plastycznemu faktowi Joаn Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy błysk losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało wydane przez Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 było kolorowych, z czego 18 było hors-texte.