Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic Print

Litografia autorstwa Joana Miró (*)
To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum z bawełny 100% o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy i Dziedzictwa Miró na odwrociu kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego pozostaje w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie przetworzone i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania i numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w razie utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne krajobrazy, które uformują go jako człowieka i artystę, są w zasadzie związane z Mont-roig, Paryżem, Majorką, a później Nowym Jorkiem i Japonią. Mont-roig, niewielka miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego rozkołysania, które toczy się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacometti, a także współwystawiał z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój tryb emigracji we Francji i osiedli się na Majorce, w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a później na Majorce, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku i otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademickiego stylu, dążąc nieustannie do całościowej, czystej twórczości, niezależnej od żadnego konkretnego ruchu. Dramat w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez fakt plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę wierszy losowych Tzara.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne krajobrazy, które uformują go jako człowieka i artystę, są w zasadzie związane z Mont-roig, Paryżem, Majorką, a później Nowym Jorkiem i Japonią. Mont-roig, niewielka miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego rozruchu, który toczy się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najtwórcami czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacometti, a także wystawiał razem z Dalím, Tanguyem, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryła go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój emigracyjny pobyt we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skoncentrował się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboko zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem na Majorce, będzie miało decydujące znaczenie dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku i otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uniknął akademickiego formalizmu, ciągle dążąc do całościowego, czystego dzieła, niezależnego od żadnego ruchu. Zawarte w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntem i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie efektywną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę losowych wierszy Tzara.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.