Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offsetowa litografia Hansa Hartunga (*).
Reprodukcja dzieła “T1971-R30”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Zrealizowana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Zezwolenie na legalny druk wystawione przez Fundację Hartung-Bergman
Podpis na matrycy przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, była zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana jest w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie zhandledowane i zapakowane w wzmocnione kartonowe opakowanie. Wysyłka będzie potwierdzona i opatrzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportowe na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znaczący niemiecki malarz, który stał się francuskim obywatelem; znany z abstrakcyjnych prac z czarnymi pociągnięciami kaligraficznymi na kolorowym tle.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był również samoukiem malarzem i kompozytorem. W latach 1915–1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Szkole Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawiał w Dreźnie. W 1937, na wspólnej wystawie w Jeu de Paume w Paryżu (Francja), poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Javiera González, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielił mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej ścieżki artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został uwięziony w Hiszpanii i później zaciągnął się do Legii cudzoziemców na północnym Afrykańu. W 1944 był ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie nabył obywatelstwo francuskie i w 1947 zagrała istotna wystawa indywidualna w Paryżu.
Od samego początku trzymał się z dala od ruchu Bauhausu, który uważał za chwilową modę. Jego abstrakcyjne malarstwo odzwierciedla jego pogląd na reprezentację rzeczywistości: wolna i czysta ekspresja musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzla były podstawową cechą jego metody pracy.
Szybkość procesu twórczego była, według jego słów, duchowym życzeniem. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheim w 1956 roku oraz w 1960 roku Grand Prix Internacional da Biennale de Venecia.