Yves Laloy (1920-1999) - Sans Titre

Yves Laloy; Z La Lune en Rodage III

Technika: Sitodruk
Materiał: Papier
Wymiary: 19,5 × 28,5 cm, w oprawie o wymiarach 36 × 36 × 4 cm

Wydawca: Edition Panderma, Basel
Rok: wydano w 1977
Wydanie: To jest egzemplarz nieopatrzony numerem spośród 230 egzemplarzy (65 egzemplarzy hors commerce również nieopatrzonych numerem)
Podpis: Podpisano

Pochodzenie:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Kolekcja prywatna, Basel

Stan / Restauracja:
dobry stan

Przystępuje z passe-partout i ramą

Dodatkowe informacje:

Rzadkie, ograniczone wydanie przenośnej kolekcji sztuki po II wojnie światowej i sztuki współczesnej La Lune en Rodage III. Jest to egzemplarz nieopatrzony numerem spośród 230 egzemplarzy (65 hors commerce również nieopatrzonych numerem) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage została wydana w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, zawierających około 180 dzieł sztuki, które ukazują scenę artystycznej awangardy między latami pięćdziesiątymi a siedemdziesiątymi. Dzieła zostały zgromadzone przez Carl’a Laszlo i obejmowały największych artystów swojej epoki, którzy wniesli istotne prace, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład prace Enrico Castellaniego stanowią najwcześniejsze udokumentowane prace graficzne, a multiplikat Piera Manzoniego Achrome to jedyna praca wyprodukowana przez artystę.

Biografia:

Obrazy Yvèsa Laloya trudno zaklasyfikować. André Breton był pierwszym, który nazwał jego twórczość surrealistyczną, etykieta ta wydawała się Laloyowi zbyt ograniczająca. Jednak Laloy przyjął także inną relację, którą również sugerował Breton: relację polegającą na analogicznej estetyce między jego malarstwem a navajońskimi obrazami z piasku, efemerycznymi obrazami stworzonymi przez duchowych przywódców Navajo wyłącznie w związku z ceremonią Nightway. Breton uzasadniał, że „podczas gdy kompozycja Kandinskiego odpowiada ambicjom symfonicznym, malowidło [wykonane] z piasku Navajo dotyczy przede wszystkim kosmogonicznych obaw i skłania wszechświat ku proroczym działaniom.” Dla Bretona malarstwo Laloya umożliwiało „widzenie” poza widzialnym. Obrazy takie jak Montez (Uma), które można tu oglądać, są przykładami zainteresowania artysty sztuką rdzennych mieszkańców i praktykami duchowymi w Ameryce. Są także charakterystyczne dla czasu, gdy wielu artystów i pisarzy w Zachodniej Europie aktywnie przywłaszczało estetykę obiektów z Ameryki i Afryki — często bez zrozumienia tych dzieł poza ich cechami wizualnymi jako środka zaspokojenia odczuwanego braku w ich własnych społeczeństwach — postrzeganego utraty magii, rytuału i sacrum. Podobnie jak tkaniny Marilou Schulz, wzornictwo w tych obrazach odwołuje się również do estetyki wczesnej technologii cyfrowej. (z: http://www.documenta14.de/en/artists/21977/yves-laloy)