Adolfo de Carolis - Carte autographe signée - 1922

Autograf podpisany Adolfo de Carolis z datą 19 czerwca 1922 roku.

Adolfo de Carolis, urodzony w Montefiore dell'Aso 7 lutego 1874 roku i zmarły w Rzymie 6 stycznia 1928 roku, był włoskim malarzem, rytownikiem, pisarzem, ilustratorem i fotografem z końca XIX i początku XX wieku. Czasami podpisywał swoje prace skrótem A. de Karolis.

Adolfo de Carolis studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii (1888-1892) oraz w Scuola di Decorazione Pittorica w Museo Industriale Artistico w Rzymie (1892-1895).

Rozpoczął malowanie na plenerze na przedmieściach rzymskich wraz z grupą In Arte Libertas, założoną przez Nino Costę, z którą wystawiał w 1897 roku.

Na Biennale w Wenecji w 1899 roku prezentował obrazy alegoryczne inspirowane prerafaelicką sztuką i nacechowane symbolizmem.

Affiche lithographiée pour La Figlia di Iorio de Gabriele D'Annunzio (1914).

W 1900 roku Akademia Sztuk Pięknych Pietro Vannucci w Perugii mianowała go Accademico per Merito (Akademikiem z zasług).

W 1901 uzyskał katedrę dekoracji (ornamentu) w Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, a w 1902 poślubił swoją modelkę, Linę Ciucci, z którą miał pięcioro dzieci.

W styczniu 1903 brał udział w założeniu magazynu Leonardo, którego redakcję prowadzą Giovanni Papini i Giuseppe Prezzolini we Florencji.

W latach 1907-1909 wykonał freski mitologiczne w Salone del Consiglio Provinciale w Ascoli Piceno.

W 1908 roku, we współpracy z architektem Alfredo Brizzi, wygrał konkurs na dekorację wielkiego salonu w Pałacu Podesty w Bolonii. W 1911 rozpoczął cykl inspirowany renesansem, ilustrując historię cywilizacji, z szczególnym naciskiem na przeszłość Bolonii. Projekt ten został ukończony przez jego asystentów po jego śmierci. Obecnie freski są wciąż na miejscu, ale ze względów bezpieczeństwa malowidła na suficie zostały usunięte (1972-1973), a niektóre z nich zniszczono w trakcie prac.

Zaprojektował grafikę wydawniczą kolekcji Classici del ridere wydawanej przez Angelo Fortunato Formiggini, z którym współpracował od 1908 roku.

W latach 1922-1924 dekorował freskami Salę Rady Prowincjonalnej Arezzo. Artysta ceniony we Francji, współpracował z publikacjami Société de la Gravure sur Bois Originale (Paryż).

Wśród jego najbardziej znanych prac znajdują się liczne ilustracje do powieści Gabriele D'Annunzio (Il Notturno, La Figlia di Iorio) i Giovanniego Pascoliego (zbiór wierszy), wydane przez Fratelli Treves.

Zainspirowany zarówno przez gildie artystyczne Florencji, jak i ruch Arts and Crafts, De Carolis założył warsztat specjalizujący się w grafice pod nazwą A. De Karolis. Był wybitnym rytownikiem w drewnie, ilustratorem i wykonawcą wielu fresków, jednak jego sława wynika przede wszystkim z działalności związanej z sztukami dekoracyjnymi i z licznymi tworami sztuk użytkowych związanych z designem.

Pisano też eseje o sztuce do różnych periodyków, w tym Eroica i Rinascimento.


Adolfo de Carolis, nato a Montefiore dell'Aso il 7 febbraio 1874 e morto a Roma il 6 gennaio 1928, è stato un pittore, incisore, scrittore, illustratore e fotografo italiano della fine dell'Ottocento e dell'inizio del Novecento. Talvolta firmava le sue opere con la sigla A. de Karolis.

Adolfo de Carolis studiò all'Accademia di Belle Arti di Bologna (1888-1892) e alla Scuola di Decorazione Pittorica del Museo Industriale Artistico di Roma (1892-1895).

Iniziò a dipingere en plein air nella campagna romana con il gruppo In Arte Libertas, fondato da Nino Costa, con il quale espose nel 1897.

Alla Biennale di Venezia del 1899, espose dipinti allegorici ispirati ai Preraffaelliti e caratterizzati dal Simbolismo.

Manifesto litografato per *La Figlia di Iorio* di Gabriele D'Annunzio (1914).

Nel 1900, l'Accademia di Belle Arti Pietro Vannucci di Perugia lo nominò *Accademico per Merito*.

Nel 1901 ottenne la cattedra di decorazione (ornato) all'Accademia di Belle Arti di Firenze e nel 1902 sposò la modella Lina Ciucci, dalla quale ebbe cinque figli.

Nel gennaio del 1903 partecipò al lancio della rivista *Leonardo*, fondata a Firenze da Giovanni Papini e Giuseppe Prezzolini.

Tra il 1907 e il 1909 realizzò gli affreschi mitologici del *Salone del Consiglio Provinciale* di Ascoli Piceno.

Nel 1908, in collaborazione con l'architetto Alfredo Brizzi, vinse il concorso per la decorazione della grande sala del Palazzo del Podestà di Bologna. Nel 1911 iniziò un ciclo ispirato al Rinascimento, illustrando la storia della civiltà, con particolare attenzione al passato di Bologna. Questo progetto fu completato dai suoi assistenti dopo la sua morte. Gli affreschi sono ancora presenti, ma per motivi di sicurezza, gli affreschi del soffitto furono rimossi (1972-1973) e alcuni andarono distrutti durante i lavori.

Disegnò la grafica editoriale della collana "Classici del Ride" pubblicata da Angelo Fortunato Formiggini, con il quale collaborava dal 1908.

Dal 1922 al 1924 decorò con affreschi la Sala del Consiglio Provinciale di Arezzo. Artista di fama in Francia, contribuì alle pubblicazioni della Société de la Gravure sur Bois Originale (Parigi).

Tra le sue opere più note si annoverano le numerose illustrazioni per i romanzi di Gabriele D'Annunzio (Il Notturno, La Figlia di Iorio) e di Giovanni Pascoli (una raccolta di poesie), pubblicate da Fratelli Treves.


Ispirato sia dalle corporazioni artistiche fiorentine che dal movimento Arts and Crafts, De Carolis fondò un laboratorio di grafica con il nome di A. De Karolis. Fu un importante incisore su legno, illustratore e affrescatore, ma la sua fama si basa principalmente sul suo lavoro nelle arti decorative e sulle sue numerose creazioni nelle arti applicate legate al design.

Scrisse anche saggi d'arte per diverse riviste, tra cui Eroica e Rinascimento.