Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych początkowo przez Miró do zilustrowania księgi poezji „Parler Seul” (**) (Mówić tylko samemu), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze Vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisane na płycie rytowanej.
Stempla wydawcy oraz Spadkobierstwa Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary podłoża: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w płaski karton wzmocniony. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w głównej mierze Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, stanie się kontrapunktem do intelektualnego poruszenia, które toczy się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls do abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i zamieszka w Palma de Mallorca, gdzie przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje pracownię, którą zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otaczającą przyrodą będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uchyla się od akademizmu, wciąż poszukując dzieła całościowego i czystego, niezbytego do żadnego określonego kierunku. Treść w formach i w przejawach publicznych, to właśnie poprzez fakt plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazuśnie spontaniczne i bezkształtne obrazki Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczego iskrowienia wierszy losowych Tzary.
Wydanie oryginalne było pod kontrolą Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w głównej mierze Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, stanie się kontrapunktem do intelektualnego poruszenia, które toczy się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls do abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i zamieszka w Palma de Mallorca, gdzie przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował pracownię, którą zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otaczającą przyrodą będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uchyla się od akademizmu, wciąż poszukując dzieła całościowego i czystego, niezbytego do żadnego określonego kierunku. Treść w formach i w przejawach publicznych, to właśnie poprzez fakt plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazuśnie spontaniczne i bezkształtne obrazki Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczego iskrowienia wierszy losowych Tzary.
Wydanie oryginalne było pod kontrolą Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.