Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzará w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w 2004 roku.
Wykonane na papierze Velvet z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Logo wydawcy oraz spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:
- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawione ani eksponowane i zawsze przechowywane w profesjonalnej sztabce artystycznej, dlatego zachowało się w idealnym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie rejestrowana z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja, przeciwko woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauwistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie przeciwstawieniem intelektualnego napięcia, które toczyło go w Paryżu, gdzie przeprowadził się na przełomie lat dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał u boku Dalí, Tanguy’a, Meret Oppenheim i Maxa Ernsta w kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w pełnym czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój emigracyjny pobyt we Francji i osiedli się w Palmie na Majorce, gdzie przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie miało decydujące znaczenie w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym przyrodą będą tłem dla części jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałej, globalnej i czystej pracy, niezależnej od żadnego określonego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez fakt plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobliwego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę pomiędzy artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy very niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy żar wersów losowych Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 stanowi hors-texte. (*) Joannes Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja wbrew woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał Fauves i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego napięcia, które żyje w Paryżu, gdzie w latach dwudziestych przeprowadził się wraz z surrealistycznymi poetami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał u boku Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxa Ernsta w kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści emigrację we Francji i osiedli się w Palmie na Majorce, gdzie przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a potem Majorki później, będzie decydujące w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą naturą będą tłem dla części jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do nieustannego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobnego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfe Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał losowych wierszy Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.





Tagi:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keefe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies van der Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti. Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bulgari. Adami Alberti Alcaraz Alfaro Baldaccini Baldeweg Barceló Barjola Canogar Cabellut Caruncho Ceesepe Chillida Chirino Clavé Condé Cruz-Díez Dalí Dokoupil Equipo Crónica Gudmundur Feito Genovés Goya Gordillo Guinovart Hernández Pijuan Iglesias Lacalle Joan Miró Misterpiro Mompó Palazuelo Pérez-Villalta Picasso Plensa Rafols-Casamada Reche Redondela Saura Soto Sicilia Tàpies Teixidor Quetglas Úrculo Uslé Varela Valdés Villalba Yturralde