Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró ilustrujących książkę poematów „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy oraz Spadkobiercy Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego stan jest idealny).

Praca będzie ostrożnie manipulowana i pakowana w płaskim kartonowym opakowaniu wzmocnionym. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania i numerem śledzenia.

Wysyłka będzie objęta dodatkowym ubezpieczeniem całkowitej wartości dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnego kosztu dla kupującego.

(*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Poszedł do Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japońska.
Mont-roig, mała miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki przeżywa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach razem z surrealistycznymi poetami i najbardziej twórczymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti, wystawiał także z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joán Miró porzuci swą emigrację we Francji i osiedli się na Palman de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie na Majorce, będzie determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró ucieka od akademizmu, poszukując stałego i czystego dzieła, niezależnego od żadnego określonego ruchu. Substancja w kształtach i publicznych przejawach jest poprzez sam akt plastyczny miejsce, gdzie Joán Miró ukazuje swoją rebelię i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Poszedł do Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktować intelektualny niepokój, jaki toczy w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z surrealistycznymi poetami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti, a także wystawiał z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na licznych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
W ówczesnym Nowym Jorku w latach czterdziestych odkrywa impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Miró porzuci swą emigrację we Francji i osiedla się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczanie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a w późniejszym czasie w Mallorca, będzie miało decydujące znaczenie dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, ciągle dążąc do całościowego i czystego dzieła, nieprzypisanego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych przejawach jest poprzez fakt plastyczny tym, co ukazuje Miró swoją bunczność i wyraźną wrażliwość na zdarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfe Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy impet losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. .












Tags:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keefe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies Vander Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti. Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bvlgari. Adami Alberti Alcaraz Alfaro Baldaccini Baldeweg Barceló Barjola Canogar Cabellut Caruncho Ceesepe Chillida Chirino Clavé Condé Cruz-Díez Dalí Dokoupil Equipo Crónica gudmundur Feito Genovés Goya Gordillo Guinovart Hernández Pijuan Iglesias Lacalle Joán Miró Misterpiro Mompó Palazuelo Pérez-Villalta Picasso Plensa Rafols-Casamada Reche Redondela Saura Soto Sicilia Tàpies Teixidor Quetglas Úrculo Uslé Varela Valdés Villalba Yturralde