Pedro de Oraá (1931-2020) - Zonder titel

Piękna, skromna, ekspresyjna praca kubańskiego artysty Pedra de Oraá. To olej na płótnie o wymiarach 22 x 30 cm. Bardzo ładnie oprawione. Obraz podpisany i datowany w prawym dolnym rogu.

Pochodzenie: Sarracino Gallery, Coral Gables, Floryda, USA 2017

Pedro de Oraá

Pedro de Oraá (urodzony w Hawanie, Kuba, 1931) studiował w Akademii Sztuk Pięknych „San Alejandro”. W latach pięćdziesiątych, gdy zajmował się abstrakcją, opublikował El Instante Cernido (Natychmiast Siedem, 1952–1953), jego pierwszy tomik poezji.

Po spotkaniu z Loló Soldevilla (1901–1971) para podróżowała do Wenezueli na jego pierwszą wystawę indywidualną w Galería-Librería Sardio w Caracas (1957). W tym samym roku para założyła Galería de Arte Color-Luz w Hawanie, która stała się miejscem spotkań Diez Pintores Concretos (Dziesięciu Malarzy Konkretnych), grupy artystów pracujących z geometryczną abstrakcją (1958–1961).

Oraá został archiwistą grupy i dokumentował lokalną scenę kubańskiego sztuki. Reprezentował Kubę na różnych wystawach za granicą i od 1961 roku odgrywał istotną rolę w krajowych organizacjach kulturalnych, w tym w Unión Nacional de Escritores y Artistas de Cuba (Narodowy Związek Pisarzy i Artystów Kuby) oraz w Consejo Nacional de Cultura (Rada Narodowa Kultury). Od 1964 roku podróżował do Europy Wschodniej i utrzymywał kontakty z niezależnymi artystami z krajów należących do tego regionu. Oraá jest uznawany za jednego z czołowych kubańskich artystów o eksperymentalnym i abstrakcyjnym stylu lat 60. i 70. Został laureatem Nacionalnego Konkursu Projektantów Kubowego Instytutu Książki (2011) oraz Kubanskiego Narodowego Konkursu Sztuk Plastycznych (2015).

Wczesne prace Pedra de Oraá wydają się charakteryzować biomorficzną abstrakcją, w której płynne formy łączą się w ogromnej przestrzeni obrazowej. Z czasem te organiczne byty ewoluują, rosną pod względem skali i struktury, pokrywają płótno, a relacja między nimi staje się coraz ściślejsza. W najnowszych obrazach Oraá ogranicza paletę kolorów do niemal monochromatycznych odcieni. Artysta koncentruje się na czerni i bieli, badając różne niuanse każdego koloru w kalejdycznym spojrzeniu, gdzie struktura geometryczna wydaje się „nadmuchiwać”. To futurystyczne cechy bezpośrednio łączą się z zainteresowaniem artysty dynamiką, ewolucją i szybkością.