Chris van der Windt (1877-1952) - Roze anjers

Christophe van der Windt
Bruksela 1877 - 1952 Leiden
Różowe anjery
olej na panelu.

Wyjątkowo piękne dzieło Leidse impressionistów.
Obraz jest oprawiony w Heijdenrijk.

Chris van der Windt był holenderskim malarzem.
Van der Windt zaliczany jest do Leidse Impressionisten, grupy malarzy nazywanej także Leidse School. Inni Leidse Impressionisten to: Arend Jan van Driesten, Willem van der Nat, Lucas Verkoren, Johannes Cornelis Roelandse i Alex Rosemeier.
W Stedelijk Museum De Lakenhal w Leidenie wiszą liczne prace Chrisa van der Windta.
Belgijski/Niderlandzki, Sint-Jans-Molenbeek 1877 – 1952 Leiden. Chris van der Windt urodził się w Belgii jako syn ojca będącego pół-Niderlandczykiem i pół-Belgiem oraz matki z Holandii. Kiedy ojciec umiera w wieku czterdziestu lat, Van der Windt ma dopiero pięć lat, przeprowadza się z matką i dwoma młodszymi braćmi do Leiden, miasta urodzenia matki. Tam matka wynajmuje dom i pralnię, by móc utrzymać rodzinę jako sprzątaczka.
Już w szkole podstawowej widać, że Van der Windt ma talent plastyczny. Za jeden feniks lub długopis sprzedaje rysunki nauczycielowi i kolegom z klasy. Dlatego później idzie do szkoły rzemiosł, aby nauczyć się zawodu malarza domowego. Również podejmuje naukę w rysunku ornamentowym.
W latach 1894–1897 pracuje jako malarz domowy. W Leiden kształci się także w szkole rysunku u Wilhelma Johana Lampe. W 1898 i 1899 pracuje jako uczeń u znanego malarza dekoracyjnego Piotra Jakuba Niestena. Wówczas maluje wiele dla Teatru Miejskiego i Teatru w Leiden. W 1900 decyduje się kontynuować jako wolny artysta.
Chociaż nie zdobył formalnego akademickiego wykształcenia malarskiego, Van der Windt szybko rozwinął własny styl i duże umiejętności techniczne. Staje się nie tylko zręcznym malarzem olejnym, ale także w technicznie trudnym akwarelowaniu. W duchu Haagse School maluje pejzaże, gospodarstwa i podwórza wiejskie w okolicach Leiden, Stompwijk, Zoeterwoude, Zoetermeer, Noordwijkerhout, Nootdorp, Rijnsburg, Zegwaard i Katwijk. Często wyjeżdża z zaprzyjaźnionymi malarzami, od rana od piątej do późnego wieczora. Dużo łączy go z Leidse malarzami Arendem Janem van Driestenem i Alexandrem Rosemeierem, przyjaciółmi na całe życie.
Osobną grupę w dorobku Van der Windta stanowią jego martwe natury. „Jego stosunek kolorów w pejzażach i podwórzach wiejskich pozostaje w duchu Haagse School – oszczędny, z dominacją szarości, brązu i zielonych tonów”.
W ciągu kilku lat talent Van der Windta zostaje dostrzeżony przez handel sztuką. W latach 1903–1917 sprzedaje on wiele prac poprzez renomowaną galerię Vajdon & Cie w Hadze (Boussod i Valadon). Nie wszystkie prace pozostają w Holandii. Część trafia do Wielkiej Brytanii, Ameryki i Kanady. W Boussod i Valadon spotyka znanych malarzy Haagse School, takich jak Willem Maris i Willem Bastiaan Tholen, którzy wysoko oceniają jego prace. Słynny Józef Israëls w 1907 r. prosi nawet Van der Windt, by został członkiem prestiżowego „Hollandsche Teekenmaatschappij”, co było wtedy wielkim zaszczytem.
W tym okresie Van der Windt zauważa, że ceny jego prac rosną i może z tego dobrze żyć. Po likwidacji Boussod i Valadon w 1917 r. sprzedaje swoje dzieła głównie poprzez znany dom sztuki i listonosza Sala, który ma oddziały w Leiden i Hadze.

Obraz jest starannie zapakowany i wysłany za potwierdzeniem odbioru.