Léon Gozlan - Keepsake des contes merveilleux - 1842

Keepsake des contes merveilleux

Keepsake des contes merveilleux to periodyczna publikacja paryska monarchii lipcowej, ukazująca się w formie krótkich tomów lub kolejnych dostaw, z których każda ma odrębny podtytuł. BNF przechowuje wersję z podtytułem Albums des brillants et des roses, datowaną na 1844 rok, co umiejscawia całość publikacji w przybliżonym przedziale 1842–1846, w sercu wielkiego szczytu romantycznych keepsakesów we Francji. Ten egzemplarz gromadzi cztery odrębne dostawy: tom 1 (Album des conteurs célèbres), tom 2 (Album des diamants littéraires), tom 3 (Album des variétés amusantes) i tom 5 (Album des étincelles), przy czym brak tomy 4 był powszechny w zestawach oprawianych tego typu.

Keepsake des contes merveilleux wpisuje się w rozległą produkcję romantycznych keepsakesów we Francji, która rozkwitła pod monarchią lipcową – między latami 1830 a końcem lat 1840 – będąc bezpośrednimi spadkobiercami angielskiej tradycji „keepsake-cadeau” zapoczątej około 1820 roku. Zbiory te, zawierające teksty i ryciny, będące jednocześnie antologiami literackimi i książkami na upominki, charakteryzują się przede wszystkim wyrafinowaną materiałową stroną: obfite ilustracje, ozdobne oprawy z kartonów. Odgrywały istotną rolę w promowaniu i szerzeniu romantyzmu, publikując w formie zbiorów wybrane fragmenty, nowele, opowiadania, poezję i eseje autorów współczesnych lub z okresu klasycznego. Ich docelową publicznością była głównie kobieta i lur, a dystrybucja następowała zgodnie z sezonowością prezentów i świąt końcoworocznych.

Keepsake des contes merveilleux wyróżnia się spośród niższych keepsakesów o bardziej eklektycznej zawartości (romantyczne nowele, opowieści podróżnicze, anegdoty historyczne) swoją deklarowaną jednolitością tematyczną: jest w całości poświęcony opowieściom baśniowym, gatunkowi, który w tych latach doświadczył szczególnej romantycznej rehabilitacji, po tym jak wcześniej bywał uznawany za anachroniczny lub infantylny. Numeracja w „albumach” o różnorodnych i czarujących podtytułach – diamants littéraires, étincelles, variétés amusantes, conteurs célèbres – charakterystyczna dla praktyki edytorskiej okresowych keepsakesów, które starały się uwodzić kupujących wyrazistymi tytułami, obiecując błyskotliwość, lekkość i wyrobioną rozrywkę.

Bez daty (około 1842), 17 x 24 cm, około 450 stron. Oprawa pół-skórzana w kolorze hebanu, grzbiet gładki z tytułem w złocie. Oprawa ścierana, z przebarwieniami.