Agathe Toman - CLOUD #7 2/15

To dzieło należy do „KOLEKCJI DZIELONEJ” artysty.
Fotografia wydrukowana na błyszczącym art papierze fine art z ziarnem. Zrobione w Rzymie, Włochy. Wiosna 2026
Fotografia będzie wysyłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane na przodzie i na tyle. Druk digigraphie fine art pigmentowy najwyższej jakości.
Agathe Toman, artystka, notowana w Sotheby’s od 2021.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francuskich, austriackich i czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską multidyscyplinarną artystką, której talent obejmuje malarstwo i poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości.
Dziś osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe wyłania się jako rosnąca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzykrotnie, co świadczy o szybkim wzroście i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej istotny wkład w różne targi, w tym w Art Paris, przyniósł ogromny sukces, umacniając jej obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe preferuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretne chromatyczne ruchy. Jej prace wykorzystują czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o niezwykłej intensywności, które mają na celu ponowne nawiązanie kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Obraz wywiera wpływ, oddając echo własnych doświadczeń.
Jej rysunki, wykonane markerem Bic, noszą w sobie destabilizująca siłę przyciągania.
Fotografie Agathe poruszają swoją kalejdoskopową abstrakcją, nasycają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezgłośności, która była na początku wszystkiego.
Setki jej wierszy wyznacza rytm jej uniwersum, charakteryzowany przez lyrystyczny ton jej twórczości. Pierwszy zbiór pt. „You will have to learn to smile again” ukazuje się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w nurcie analizy transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca proces koncepcyjny, umożliwiając jej integrowanie głębokich wymiarów psychologicznych z jej sztuką, która nabiera nowych faktur.
Agathe nie oddziela sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te kierunki myślenia nie tylko pojawiają się w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została uznana i uhonorowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odzwierciedla jej znaczący wpływ na współczesną sztukę.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując w swoich dziełach okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczania, które dzieli z dużą hojnością.

„MÓJ WIZJA:
Moja praca bada głębokie związki między psychiką a ciałem, tka dialogi między umysłem a materią. Pytam o ich funkcjonowanie w ich środowisku, o powiązania, które tworzą, i o drgania, zarówno postrzegalne, jak i nieokreślone, które z nich wynikają.
Badałam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja między jednostką a jej otoczeniem. Moje prace są nacechowane emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspekcyjnej refleksji, otwierając dostęp do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w materialność samych dzieł: zdecydowanie abstraktywne, w monochromiach, zniuansowane, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski błyska w kontakcie z czernią, albo rozświetla się samo. Jesteśmy w braku/obecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, wolną od naśladowania, wywołującą czystą emocję, pobudzającą przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się lustrem tych nieujawnionych aspektów wewnętrznych.

Krytyczny związek między moimi dłońmi a pigmentami, węglami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wyjątkowość wzmaga się.
Tak pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, wnosząc w to siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, co wcześniej się nie domyślało. Coś nieoczekiwanego. To niewypowiedziane intensywnie skompresowane, subtelnie podsycane, co nas zniewala i przejmuje. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się wyraźnie unikalnego odcisku, lirystyczna abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacją stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych, by się w nich zanurzyli.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w drganiach, które moje prace wywołują w odbiorcy. To dwie wrażliwości, które się spotykają, a nie dwie oddzielne osobowości. To proces, który jest żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Uważam je za istoty czynne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Odbiorca staje się z kolei twórcą, przywracając życie dziełu w alchemii rezonansów psychicznych.

Podejmuję drogę ku nowemu spojrzeniu na Swoje Bycie, na świat, i na innych.

Jeśli odbiorca pozwoli się teraz zaprosić, nastąpią rezonanse psychiczne, które harmonizują się w jedną wspólną symfonię, rozpoczyna się dialog, odczuwa się rytm. Anamorfę swojej duszy rysuje się nieuchwycony, nieosiągalny odzwierciedlenie. To poetyczne doświadczenie.
Intensywne i potężne istnienie. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace doskonaliły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa rezonowały.
To, co najważniejsze, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„ Psychiczny ból jest związany ze wszystkim, co uchodzi procesowi symbolizacji subiektywującej. Borykamy się z tym, co jest psychicznie zablokowane lub czeka na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń czy niektórych myśli, ale dlatego że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu i receptacle, i pozostają w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej ogólnej, strona 146.