Mauro Falcioni (1978) - Vicolorato Orti

Mauro Falcioni (1978, Matelica - Włochy)
Technika mieszana na kartonie
Dzieło podpisane z przodu i z tyłu
Certyfikat Autentyczności
Dzieło dostarczone bez Ramy
- UWAGA:
Stosujemy wysyłkę łączoną;
Płacisz tylko JEDNĄ WYSYŁKĘ automatycznie, zgodnie z naszym ustawieniem, jeśli kupisz więcej dzieł w tej samej Aukcji.
Jeśli natomiast kupujesz na różnych Aukcjach, możesz nas o tym poinformować przed zapłatą, a my ręcznie usuniemy dodatkowe koszty, dzięki czemu zapłacisz tylko jeden koszt wysyłki.
Wysyłka w sztywnej, wytrzymałej paczce
- Odwiedź naszą platformę AUKCJI online z ofertami darmowymi na „delauretisart”
Mauro Falcioni urodzony w Matelicy w 1978 roku, od zawsze artysta sztuk wizualnych i ilustracji, kształci się w grafice dla sieci, nie porzucając swojej prawdziwej powołania: rysunku odręcznego i malarstwa. Jego rejestry stylistyczne: od fantasy po przedstawienia bardziej realistyczne, aż do znalezienia w kluczu surrealistycznym najskuteczniejszych rozwiązań, by wyrazić swój pogląd na świat. Pod tym znakiem dojrzewa jego styl na przestrzeni lat, przenosząc znaki od kredek z papieru na płótno, nadając swym dziełom rozpoznawalną gramatykę, składającą się z powracających postaci i scenariuszy nasączonych znaczeniem. Jego poetyka: sen i moment przeżywany nabierają kształtu dzięki przejściu do pamięci, tak samo jak akt twórczy, który, poprzez używany język, wyciąga różnicę między dziełem a podmiotem. Takie odchylenie staje się materią tworzącą sam podmiot. Autor ukazuje tę nie do pokonania i jednocześnie zasadniczą niezgodność, korzystając z odniesień psychoanalitycznych właściwych tradycji jungowskiej. Kot prowadzi, nierozerwalnie związany z człowiekiem jak latawiec z dzieckiem, bo różne obrazy tego samego ja odnoszą się do pojęcia Cienia, najciemniejszej części nas samych, którą jesteśmy zmuszeni okiełznać w podejściu do rzeczywistości. Każdy inny związek istnieje jako brak lub jako sygnalizowanie do formalizacji samego: zagłębiając się w siebie, autor zmusza nas do stawienia czoła samotności-melancholii jako egzystencjalnemu stanowi człowieka, jego cezie „upaść poza światem”.