Murano - Wazon - Szkło Murano - Scavo

To klasyczny włoski wazon Murano w technice scavo na nodze, prawdopodobnie z lat 1970–1990. Wysoka kielichowata forma z podstawą i brzegiem w kolorze kobaltowego błękitu, oraz matowe, kredowobiałe ciało, to podręcznikowy przykład技 Scavo (dosłownie „wydobyte szkło”).
Dlaczego tak wygląda • Technika: Scavo / corrosso została opracowana na Murano w latach 50. i 60. XX wieku, by naśladować starożytne rzymskie szkło wydobyte z ziemi. Ręczne środki polegają na obróbieniu gorącego szkła w proszki mineralne i kwasy, tworząc szorstką, matową, archeologiczną skórkę, podczas gdy wnętrze pozostaje gładkie. Zyskał sławę dzięki domom Seguso Vetri d'Arte, Cenedese i Alfredo Barbini.
• Kształt: Twoja sztuka to „coppa” lub trąbkowata podstawa – bardzo powszechna w eksporcie w latach 80. XX wieku. 1stDibs opisuje identyczne egzemplarze jako „italijskie szkła Murano Scavo o pedestal‑trumpet z lat 80. z matową, wydrążoną teksturą”. Kolor: Rozmycie bieli w kierunku kobaltu to standardowa paleta Murano. Wzmianka o bardzo bliskim odniesieniu to „około lat 80., Vecchia blue Scavo – styl Murano, wazon szklany z wydłużoną wargą”. _ Napis na spodzie

Ten trzykątny znak puntillowy z klejącym osadem to dokładnie to, czego oczekuje się po ręcznie dmuchanym Murano. Fragmenty Murano zawierają „znak pontilu”, podpis wykonany przez rzemieślników używających pręta podczas formowania.

Kształt osadu odpowiada starej naklejce konsorcjum Vetro Artistico Murano (trójkąt), a wiele warsztatów z turystycznego okresu, takich jak Vecchia Murano (VM srl), używało w tym miejscu małej trójkątnej etykiety papierowej. To nie podpis, więc nie możemy go przypisać konkretnemu mistrzowi – większość z nich były to wyroby warsztatowe, nie podpisywane przez artystów Cenedese czy Seguso.