Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joan Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych oryginalnie przez Miró do zilustrowania zbioru wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanego przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie drukarskiej.
Pieczęć wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym arsenażu sztuki, dlatego zachowuje się w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie przetworzone i zapakowane w podwójnie wzmacnianą kartonową paczkę płaską. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Chciał uczęszczać do akademii La Llotja, sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w głównej mierze Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wspólnie z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Napięcie ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swięj wygnanie we Francji i zamieszka na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupiał się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, poszukuje stałej, globalnej i czystej pracy, niezależnej od żadnego określonego ruchu. Treść w kształtach i manifestacjach publicznych jest przez samo działanie plastyczne wyrażana; Joan Miró ukazuje w ten sposób swoją buntem i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go środowisko. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, przy niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Chciał uczęszczać do akademii La Llotja, sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w głównej mierze Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wspólnie z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Napięcie ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój egzyl w Francji i zamieszka na Palma de Mallorca, miejsce schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupiał się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademickości, nieustannie poszukując dzieła globalnego i czystego, nieprzyłączonego do żadnego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to poprzez sam akt plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczy zapał wersów przypadkowych Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte.