Keith Haring - Growing 3 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Giclée (*) Reprodukcja dzieła Keith Haring (**) «Growing 3» stworzonego przez Haringa w 1988 roku.
Luksusowa edycja na matowym, konserwacyjnym papierze cyfrowym o gramaturze 250 g/m². Papier bardzo wszechstronny i wysokiej jakości, wyprodukowany w Niemczech z bezkwasową i chlorową masą drzewną.
Wydruk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary arkusza: 60 x 48 cm
- Wymiary motywu: 50 x 38 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie obsługiwane i pakowane w wzmocniony kartonowy paczkowy. Wysyłka będzie nadana z numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości tech­niki druku sztuki pięknej, tworzonej cyfrowo za pomocą drukarek inkjet. Proces ten wykorzystuje pigmentowe tusze i specjalistyczne papiery, co zapewnia dużą ostrość, precyzję kolorów i trwałość, idealną dla reprodukcji sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading w Pensylwanii, USA.
Dorastał w Kutztown i od najmłodszych lat wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc otwarcie gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie odnalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się na School of Visual Arts, gdzie otrzymał wpływy od Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcali go do kształcenia się jako artysta konceptualny po eksperymentowaniu z formą i kolorem.
Haring zwrócił uwagę publiczności w 1980 roku, gdy zaczął rysować postacie przypominające karikatury markerem w metrze Nowego Jorku, a następnie malował kredą białą komiksy na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilkakrotny areszt.
Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne postacie niosły silne przesłania o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
W tym samym okresie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie w Times Square, gdzie po raz pierwszy rysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza solowa wystawa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, ten sam rok, w którym brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 zaprzyjaźnił się z młodymi artystami tamtego czasu, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy’ego Warhola.
W 1984 wybrał się do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a nawet otrzymał za swoją pracę pieniądze od National Gallery of Victoria oraz Australian Centre for Contemporary Art.
Dokonał także wizyt i malował w Rio de Janeiro, w Musée d’Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna użyła, aby zinterpretować swój utwór „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 Muzeum Sztuki Współczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także wziął udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z zespołu Duran Duran.
W 1986 namalował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także namalował ciało Grace Jones do jego teledysku „I’m Not Perfect”, i otworzył sklep, aby sprzedawać swoje prace w SOHO.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno-polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła pop art dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę benefisowego albumu „A Very Special Christmas”, na którym była uwzględniona jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 został wpisany na elitarne grono artystów, których prace znalazły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, dlatego w kolejnym roku otworzył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą oraz szerzenie działalności artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego prac.
W czerwcu 1989 namalował swoje ostatnie publiczne dzieło na ścianie w klasztorze kościoła św. Antoniego w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku 32 lat na skutek AIDS.

(**) Skala i ambicja epickiej natury, Drzewo Życia (1985) powstało w szczycie tragicznie krótkiego, lecz intensywnie dynamicznego życia i kariery Keith’a Haringa. Mając ponad trzy i pół metra wysokości, Drzewo Życia nabiera niemal biblijnych proporcji w swoistym przedstawieniu tej sceny fantastycznej. Połączenie punka i popu, Haring wstrzykuje współczesną energię w to zdecydowanie miejskie świętowanie, które łączy ustalone tematy religijne i historyczne odniesienia do sztuki tradycyjnej z jego charakterystyczną kulturą sztuki ulicznej. Z gałęzi zwracających się w stronę ruchu wypływa obfitość życia w formie tańczących ciał, niczym eksplozja wiedzy. Pod drzewem stoją cztery żółte, nakrapiane postaci, całkowicie uformowane, wyprostowane w uniesieniu. Z oszczędną linią gałęzie zielone, błyszczące jak blask dnia, wydają się drgać przeciwko fuksji w karnawale rytmicznych wzorów.
„Patrz, kiedy maluję, to doświadczenie, które w najlepszych momentach przekracza rzeczywistość”, powiedział Haring, wyjaśniając, że ta wymiarowość odzwierciedlała także jego stan ducha podczas pracy. „Kiedy to działa, przenosi cię w inne miejsce, łączysz się z rzeczami całkiem uniwersalnymi, z całkowitą świadomością, całkowicie poza twoje ego i własne ja. O to chodzi.” (K. Haring, cytowane w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukowane na www.haring.com [stan na 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” było eksponowane w Ludwig Forum für Internationale Kunst w Akwizgranie, w Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, w Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, w Triennale w Mediolanie oraz w Dexia Banque Internationale de Luxembourg."