Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic Print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca odtwarza jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzarę w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym 100% o wysokiej gramaturze.
Sygnowana na płycie.
Pieczęć wydawcy i Sukcesji Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie zredukowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla nabywcy.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d’Art de Francesc Galí i poznał futuryzm oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistami i najkreatywniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego, a wystawiał wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój pobyt w wygnaniu we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje pracownię, którą zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, poszukując nieustannie całościowego i czystego dzieła, nieprzypisanego do żadnego określonego ruchu. Treść w formach i w przejawach publicznych, to właśnie poprzez fakt plastyczny Joana Miró ukazuje swoją rebeliancką naturę i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Kontrast tych sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w skale z bardzo niewielką ilością wstępnych szkiców, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzarasy.
Wydanie oryginalne zostało zredagowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d’Art de Francesc Galí i poznał futuryzm i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistami i najkreatywniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritta, Brancusiego i Giacomettiego, a wystawiał wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, który zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró unika akademickości, wciąż poszukując całościowego i czystego dzieła, niezależnego od żadnego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielkiej liczbie wstępnych szkiców, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z czego 18 to hors-texte."