Gaetano D'Aquino (1969) - Plaia Catania

Olio na płótnie 60x50 olejem Gaetano D' Aquino ze zdjęciem autentycznym

Gaetano D`Aquino urodził się w Katanii 30 sierpnia 1969 r., gdzie obecnie mieszka i pracuje. Po uzyskaniu matury artystycznej w liceum przystąpił do różnych współczesnych ruchów artystycznych.

D`Aquino podjął swoją osobistą podróż w dziedzinie malarstwa, tworząc swoje wizje twórcze poprzez różnorodne tematy i techniki. Ta ścieżka uczyniła go wybitnym przedstawicielem sztuki współczesnej.

Dzieła D`Aquino nabyto w wielu istotnych kolekcjach, zarówno publicznych, jak i prywatnych, a znalazły one miejsce w licznych magazynach specjalistycznych i katalogach sztuki.

MOSTRA OSOBNE I KOLLEKTYWNE:

1998 Maj Artystyczny Katanii, Katanii (kollektiv)

2000 Galeria Il Massimo, Kataniya ( indywidualna)

2000 Incontro con La Pittura, Mascalucia (kolletywa)

2001 Galeria Giotto, Kataniya (indywidualna)

2004 Pierwsza prezentacja sztuki współczesnej, BOHEMIEN, Pałac miejski, Acireale

2004 Wydarzenie Sztuki KATACLOÒ, Teatr Metropolitan, Katânia (Kollektiva)

2004 Galeria Il Massimo, Katânia (indywidualna)

2005 Drugie Estemporanea di Pittura pod kuratelą Vittorio Sgarbi, Nineo

2005 Nagroda Literacka i Artystyczna ARETUSA Trzysta Tysięcy, dział malarstwa, pierwsze miejsce, Centro Siculo dla Dyfuzji Kultury, Siedziba Regionalna Syrakuza

2006 Kolory Wewnątrz i Poza Zielonym Prostokątem, Przegląd Sztuk Wizualnych Współczesnych, Hotel Luna, (Oleggio Castello, Milano) pod kuratelą Donat Conenna

2007 Arte Fiera, Le Ciminiere, Katânia

2007 Galeria Arte Nuvò, Katânia (indywidualna)

2007 Galeria Art Gallery Ortigia, Syrakuza (indywidualna)

2008 Tremestieri, Arte XIV edizione, Tremestieri Etneo

2009 Galeria Il Massimo, Katânia (indywidualna)

2012 Galeria Civico 69, Florencja (indywidualna)

2015 Dzień Sztuki i Kreatywności EMPIRE, Katânia (kollektiv)

2015 Europa Eventi Arte, centrum handlowe Porte di Catania (Kollektiva)

2016 Galeria Collezioni Contemporanee, Enna Bassa (kollektiv)


GAETANO D`AQUINO A PRAWDĄ BYTU DONATA CONENNA

Aby dotrzeć do prawdy bytu (w postaci, przedmiotu i w każdej innej sferze wizualnej) musi istnieć cierpienie towarzyszące procesowi poznawczemu. Innymi słowy: trzeba potrafić malować.

W drugim momencie możemy rozważyć wszystkie ruchy „es” (wyrażać, zewnętrznie, eskutować, eksponować), które prowadzą człowieka do stania się wyrazicielem rzeczywistości zewnętrznej i wewnętrznej.

By odnieść właściwe światło do przypadku D`Aquino, Gaetano D`Aquino z Katanii, trzeba sparafrazować Kartezjusza. Maluję, więc jestem. Aksjomat, który prowadzi mit obrazu, którego wszyscy nosimy bez świadomości jako dziedzictwo kulturowe, by wskazać możliwość myślenia dotarcia do bytu. Dla artystów ten rodzaj „syndromu Buonarroti’ego” („Dlaczego nie mówisz?”) jest odczuwany - naturalnie, mniej więcej - w relacji do własnych możliwości narracyjnych.

Powody, dla których Gaetano D`Aquino zbliża się do białej płótna i „żarzy” go, zaczynając od trasowania linii, które następnie rozświetla kolorami, nadając obrazowi prawdę oziębioną, leżą właśnie w tej operacji mimetycznej, której my, biedni ludzie, nie potrafimy wykonać: mianowicie przenoszeniu na powierzchnię – na płótnie, choć ograniczoną i ograniczającą – zewnętrznych i wewnętrznych horyzontów pejzażu, przedmiotu, postaci, koncepcji.

Operacja ta, w różnych stylach, towarzyszy wiekom i historii sztuki, ale coraz rzadziej wzywa artystów „rzeczywistości całkowitej”, jak D`Aquino.

Konstruktor obrazu, przede wszystkim anatomiczny, który można dobrze określić jako hiperrealistyczny, gdy w swoich „ikonach” świeckich, świeckich, profanowanych, ratuje przedmiot na pierwszym planie, na płótnie, przed sidłami wrażenia, czyli pokusą streszczania, upraszczania. Delikatne „Ciało kobiety” jest opowieścią o ciele kobiety: nikt nie pomyśli, aby zobaczyć innego.

D`Aquino pracuje z nieskończoną precyzją, grając znakowaniem kapilarnym detali epidermalnych dzieła, które następnie otacza w sekwencji warstw kolorów, aż osiąga unikatowość podmiotu, właśnie – „jakby” malarz z Katanii chciał wydobyć ze świata te (teraz rzadkie) frakcje integralności plastycznej i chciał je ożywić na zawsze na swoich płótnach. Ale nie da się tego powiedzieć inaczej, naturalnie.

I oto jego powolny, przemyślany zwrot ku rzeczywistości: nawet w staticzności jednego kadru, byt, „życie” pejzażu, przedmiotu, postaci, koncepcji, są przezeń przemknięte światłem, które z definicji nazywamy „fotograficznym”, ale niczym innym w Gaetano D`Aquino nie jest jak pożądanie nasycone dążenia do mimetycznego absolutu natury, aby precyzyjnie zaznaczyć otoczenie, odtworzyć dokładną somatyczną wierność anatomii.

Byłoby łatwo, jak to często bywa z malarzami realizmu, hiperrealizmu, wezwać dawno przestarzałe prawa do interpretacji, które człowiek - niewątpliwie - musi rościć sobie, a które – jak historycznie udowodniono – doprowadziły pojęcie sztuki do zrównania znaczenia i znaku abstraktu, do konceptualnego przypadku performansów, do budzącego wulgarność gestualizmu sztuki niekształtnej, pardon – nieformalnej, do automatyzmu efektów zdjęciowych, do nieprawdy w lustrze, a nawet do wirtualności sztuki informatycznej, do iluzji sztuki kinetycznej. Jednym słowem, do chaosu definicji.

W tysiącleciach od Altamiry nie wiemy jeszcze, czym jest sztuka. Dokładnie w przeciwnym kierunku niż ten, w którym stanął ten sycylijski operator, z jego ponownym, spokojnym, dłoniowym, dotykowym, antropocentrycznym pełnym narracji ujęciem.

Donat Conenna

KRÓTKI OPIS MOJEJ WIZJI ARTYSTYCZNEJ

Od dzieciństwa miałem przywilej zanurzenia się w sztuce, podziwiając cudowne portrety Emanuele Di Giovanni, słynnego malarza z Katanii. To było pierwsze zaklęcie, które wywołało moją fascynującą podróż w świat malarstwa; pełną różnorodnych sukcesów artystycznych, wystaw prywatnych i moich dzieł rozrzuconych po całym świecie. Rozpocząłem od portretów, by potem podjąć różne tematy, takie jak pejzaże, Martwą naturę i akt.

Osobiście staram się wyrazić i uwypuklić to, czego inni nie widzą, i pokazać to moimi oczami. Definiuję malarstwo jako milczącą poezję, jak mówił Leonardo da Vinci.

Dziś, po długim doświadczeniu malarskim i po zmierzeniu się z wieloma tematami, skupiłem się na intensywnym studiowaniu Sycylii, mojej ziemi. W szczególności na wodzie, we wszystkich jej odcieniach, refleksach, kolorach, połysku, przejrzystości i jako element życia, charakterystyczny dla mojej wyspy; jak wulkan Etna, również stanowiący część moich badań, ze swoimi przepływami lawy.

Dziś doszedłem do wniosku, że studiowanie wody to jedno z najtrudniejszych do przedstawienia rzeczy, a obserwując obrazy Turnera zrozumiałem, że woda i światło są prawie niemożliwe do wytworzenia w sposób całkowity.

Gaetano D`Aquino